Een veilige plek
Abdul is nog maar net 17 jaar en hij heeft zich vermomd om zijn door oorlog geteisterde land te ontvluchten. Over de grens probeerde hij hulp te krijgen van vreemden, maar mensen maakten slechts misbruik van hem.

Omdat het hem niet lukte om iemand te vinden die hem kon helpen, zocht hij zijn toevlucht tot sociale media, waar hij een pagina vond waar hulp werd aangeboden en die verwees hem naar John, een werker van Frontiers.

Misschien zou John ook misbruik willen maken van Abduls wanhoop, maar hij had niemand anders tot wie hij zich kon wenden. Abdul hield de telefoon bij zijn oor en hield zijn adem in terwijl hij overging.

Een man nam op in zijn taal met een Amerikaans accent. “Hallo?”

Abdul kon zijn tranen niet meer bedwingen en ze stroomden over zijn wangen. “Alstublieft help me.” Zijn stem trilde. “Ik heb geen eten, geen geld en geen plek om te slapen.”

“Ik zorg dat je een veilige plek krijgt vannacht,” verzekerde John hem.

Een paar uur en tientallen berichtjes later, kwam Abdul aan bij Johns appartement en viel uitgeput in bed.

Voor het eerst een Bijbel in handen
‘s Ochtends werd Abdul wakker met een kalmte die hij niet meer had ervaren sinds de oorlog zijn woonplaats had bereikt. Hij ging overeind zitten en keek rond. Zijn oog viel op een boek op het nachtkastje. Het was een Bijbel in zijn moedertaal.

Abdul was altijd nieuwsgierig geweest naar de Bijbel, maar aangezien hij was opgegroeid in een islamitisch gezin had hij er nooit eerder een gezien. Voorzichtig pakte hij het boek op en opende het bij het eerste tekstgedeelte. Zijn ogen werden groot terwijl tekst na tekst las.

Even later klopte John op de deur en nodigde hem uit voor het ontbijt. “Ik ga naar mijn werk, maar je bent welkom om de rest van de dag hier te blijven. Ik ben vanavond weer terug.”

Nadat John was vertrokken keek Abdul rond in het appartement. Hij was gevoed, uitgerust en had een hele dag voor hem. Dus pakte hij de Bijbel weer op en las de hele morgen, de middag, tot aan de avond. Toen John terugkwam aan het eind van zijn werkdag had Abdul een levensveranderende keuze gemaakt.

“Ik wil meer weten over Jezus,” kondigde Abdul aan. “En ik heb wat vragen over wat ik vandaag heb gelezen.”

Er verscheen een glimlach op het gezicht van John, toen hij naast Abdul ging zitten op de bank. “Wat wil je weten?”

Een onverzadigbare nieuwsgierigheid
Abdul stelde de ene vraag na de andere tot diep in de nacht. En de twee weken erna stelde hij nog meer vragen.

Op een avond keek Abdul heel serieus. “Leg me de doop uit. Waar is dat voor?”

“De doop is een teken voor de wereld dat iemand heeft besloten om Jezus te volgen,” vertelde John hem.

“Dan moet ik gedoopt worden!” Abdul sprong van de bank af, waarbij hij de lamp naast hem bijna omstootte. “Ik heb besloten om Jezus te volgen en ik wil dat iedereen dat weet.”

“Ik denk dat je er klaar voor bent,” beaamde John. “We kunnen zaterdag naar het strand gaan.”

Een nieuw start voor Abdul
Dat weekend stapte Abdul naast John in de kalme golven. Hij lachte terug naar de blije gezichten van nieuwe vrienden die hij de afgelopen weken had gemaakt en van een aantal teamgenoten van John die kwamen kijken bij de doop.

“Heb je Jezus geaccepteerd als je Verlosser en wil je Hem volgen?” vroeg John.

Abdul knikte. “Ja.” Hij kneep zijn neus dicht als voorbereiding op de onderdompeling.

“Ik doop je in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.” John duwde Abdul onder in de ondiepe zee en bracht hem weer overeind.

Abdul blies zijn adem uit en grinnikte door het water dat over zijn gezicht liep. Jezus had hem een nieuwe start gegeven. In een korte tijd was hij van bang, berooid en alleen veranderd in een kind van hoop door Jezus.

Nu kan hij niet wachten om iedereen die maar wil luisteren te vertellen over de manier waarop Jezus zijn leven heeft veranderd.

Bovenstaand artikel verscheen eerder op de website van Frontiers en is met toestemming overgenomen door Cvandaag.