De rechter die hem veroordeeld had, kreeg echter spijt van de hoge straf die ze Bostic opgelegde. 

Bijna 10.000 nachten bracht Bostic door in zijn cel, de laatste op 8 november 2022. Vijfentwintig jaar eerder zei rechter Evelyn Baker nog tegen hem, destijds 16 jaar oud, dat hij zou "sterven in de gevangenis.” Maar op een ochtend in november liep Bobby als een vrij man de gevangenis uit. En toen hij dat deed, kwam er een vrouw naar hem toe om hem te omhelzen: diezelfde rechter Evelyn Baker.

Bostic kreeg in 1995 een deal aangeboden als hij schuldig pleitte, waaronder een gevangenisstraf van 30 jaar met kans op vervroegde vrijlating. Hij wees de deal af en werd schuldig bevonden. De rechter gaf hem opeenvolgende straffen voor zijn 17 misdaden, wat in totaal neerkwam op 241 jaar. Zijn vriend sloot een deal, pleitte schuldig en kreeg 30 jaar cel.

Genieten
De rechter begon in 2010 te twijfelen aan de straf die ze Bostic had gegeven, nadat ze iets had gelezen over de verschillen in hersenen van tieners en van volwassenen. In februari 2018 schreef ze een artikel voor de Washington Post, waarin ze de straf van Bostic 'onrechtvaardig' noemde. Een maand later herhaalde ze de boodschap tegenover de BBC. 'Bostic was 16 jaar oud, ik had hem nooit als volwassene mogen behandelen in deze zaak', zegt ze nu tegen de BBC.

De BBC interviewde Bostic in 2018 voor het eerst. Toen begon er voor hem voor het eerst licht aan het eind van de tunnel te schijnen. In 2010 oordeelde het Amerikaanse Hooggerechtshof namelijk dat jongeren geen levenslange gevangenisstraf mogen krijgen zonder voorwaardelijke vrijlating als het niet om een moordzaak gaat. In 2016 werd bevestigd dat de uitspraak ook van toepassing zou moeten zijn op zaken uit het verleden, zoals die van Bostic. Hij kwam zo dus in aanmerking voor vervroegde vrijlating.

Rechter Baker en een van de slachtoffers van Bostic uit 1995 stonden hem bij in de hoorzitting die volgde. Met hun hulp werd het een succes: Bostic kwam vrij.

Met draadloze koptelefoons ("Waarom praat iedereen tegen zichzelf?”) en drankautomaten met zelfbediening ("Je zwaait met je hand en het water komt eruit?”), is de wereld een hoop veranderd in vergelijking met december 1995. "Het vreemdst van alles zijn de mensen”, vertelt de nu 44-jarige Botic. "Mensen zijn zo vriendelijk vergeleken met de mensen in de gevangenis. Als je een winkel binnenloopt hoor je: ’Meneer, kan ik u helpen?’ In de gevangenis zie je alleen maar boze gezichten en intimidatie."

Verder zegt hij vooral te genieten van de kleine dingen. "Mensen die glimlachen, kleine kinderen die naar je zwaaien. Dit is hoe dingen horen te zijn, dit is normaal.”