Ja, wij zingen soms in de nacht. Maar er zijn ook andere momenten. Het is eerlijk om ook dat te vertellen. Anders krijg je een verkeerde indruk van ons. Momenten dat je het niet meer weet. Momenten waarop je belijdt tegenover God dat het deze keer helemaal fout is gegaan. Momenten dat je gebed zelfs een klacht is naar God: ‘God, waarom moeten we deze weg gaan. We houden het niet vol.’

Is dat laatste niet verkeerd?

Niet klagen maar dragen en bidden om kracht.
Dát is ons geleerd.
Klagen mag niet. Klagen is zondig. We moeten leren danken.
Kijk niet naar wat je mist maar naar wat je nog hebt.

Ieder van ons is weer anders opgevoed. Maar hebben we ergens toch allemaal niet het idee dat God aanklagen niet mag. Dat je maar wat meer vertrouwen moet hebben. Dat je God maar niet moet beschuldigen dat Hij je laat zitten, dat Hij afwezig lijkt te zijn onbereikbaar omdat het nog maar de vraag is of jij zelf wel dicht bij Hem leeft.

Onlangs las ik Psalm 13.
De psalm is geschreven door David. Het gaat over zijn zorgen. Hij zit er midden in. Hij dreigt er zelfs aan onderdoor te gaan. Verschillende keren hoor je hem zeggen: ‘hoe lang nog?’ Vijanden maken hem het leven zuur. Maar David is ook God kwijt. ‘Hoe lang nog, HEER, zult u mij vergeten?’ Zo voelt David het diep van binnen. Er is zoveel waardoor hij lijdt, zoveel eenzaamheid, zoveel tegenslag. Waarom is God zo ver weg? Het duurt al zo lang. Komt er dan nooit een einde aan?

Het indrukwekkende van deze psalm is, dat de David zulke gevoelens niet voor zich houdt. En hij is daarmee geen uitzondering. Het boek van de psalmen staat er vol van. En niet voor niets. God reikt ons zelf die woorden aan. Om ons te leren klagen.

Klagen is niet fijn maar het lucht wel op. Het geeft ruimte. Je kunt van binnen zo vol van boosheid en teleurstelling en vechtlust en verdriet en al die emoties door elkaar heen – zó vol dat er geen ruimte meer over is voor Gods liefde.

‘Stort je hart uit voor Gods aangezicht’, staat er.
Want juist zo komt er weer openheid voor wat de Geest van Jezus aan het doen is in je leven. Langs die weg kan juist een nieuwe verbondenheid met Christus ontstaan. Zo kom je uit het dal.

Geloven is op God vertrouwen. Nog sterker: Geloven is een liefdesrelatie hebben met God. Daarom kun je ook alles met Hem delen: je liefde, je blijdschap, je hoop en verwachting maar ook je twijfel, pijn en verdriet.

Ik heb dit stukje ‘de andere dag’ genoemd.
Morgen, zondag kan het weer anders zijn.

Gelukkig Hij blijft dezelfde.

Deze overdenking verscheen eerder op de Facebookpagina van ds. Arie van der Veer.

Foto: Facebook/Arie van der Veer