Wat zijn we toch onverbeterlijk religieus. Nou ja, wat daarvoor doorgaat. Maar ondertussen. Het openbaart zich in onze samenleving. En openbaring is religie.

Lange tijd hadden we in Nederland twee heiligdommen, de kerk en de synagoge. Daar kwam zo'n vijftig jaar geleden de moskee bij. Toen hadden we er drie, de kerk, de synagoge en de moskee. Maar sinds kort hebben we vier heilligdommen. Het terras kwam er bij. Uit de nood geboren. Geopenbaard onder ons. Hoe lief heb ik het terras! Hoe liefelijk, hoe vol zingenot zijn mij de terrassen! Mijn ziel en lichaam hijgen naar het terras ...! Dat is het. En dat is het helemaal ... ! Het einde, zo gezegd. Ja, en dan? Ja, dan houdt het daarna weer op. Euforie dus. Van Dale noemt dat ‘even een goed gevoel hebben’. Maar dat gaat weer over. Dat gaat voorbij. Binnen de kortste keren soms. En dan? Ja, dan moet je weer opnieuw naar het terras. Als het niet regent, tenminste. Zo ontwikkelt zich een verslaving. Maar nu wordt het gevaarlijk. Wat beheerst je? Wie beheerst je? Een afgod. Een van de vele.

Terras komt van het Latijnse woord ‘terra’. Toen Columbus Amerika ontdekte, noemde hij dat ‘terra nova’, of vertaald: ‘nieuwe aarde’. Nu gaat er ons een licht op. Althans, dat zou kunnen. Als een openbaring, als de openbaring in de Bijbel. Is dat het? Ja, de Bijbelse openbaring laat zich maar moeilijk onderdrukken. Ligt aan de oppervlakte van ons leven. Breekt door ons oppervlakkige leven heen. Een soort ingeschapen natuurlijke Godskennis. Het bijna niet te onderdrukken verlangen naar de nieuwe hemel en de nieuwe aarde. Voed dat verlangen – of dit oud vertrouwen weder – en het is meer dan euforie. Het blijft en beklijft tot in eeuwigheid.

Hoe liefelijk, hoe vol heilgenot, o Heer’ der legerscharen God, zijn mij Uw Huis en tempelzangen. Daarvoor moet je blijkbaar toch in de kerk wezen. Toch maar weer eens gaan kijken. Vandaag naar het terras en zondag naar de kerk. Ja, het klopt. Mijn hart klopt weer. Ik leef weer. Ik leef er van op.

Dan gaat het kruis door de samenleving. Het kruis van Jezus Christus. En zo komt er een uitroepteken in onze samenleving. Naar God. Hoe is het mogelijk? Blijkbaar Gods mogelijkheid!

Op het terras denk ik aan de nieuwe hemel en de nieuwe aarde. En ik krijg er geen genoeg van. Zowel van het ene als van het andere. Wat een openbaring! We laten ons niet meer verslaven, maar gaan ons laven. Aan God!

Bovenstaand artikel is aangeleverd door dr. C. A. van der Sluijs en verscheen onlangs op zijn website.