“Ik werd geraakt door verschillende behoorlijk trieste levensverhalen, zoals van Nicky Minaj of Lady Gaga. Iemand als Lady Gaga zit vol met tegenstrijdigheden. Deze talentvolle artiest keert zich in haar muziek soms openlijk tegen God en Jezus. Tegelijkertijd is ze heel eerlijk over haar onzekerheid. Ze is, net als vele artiesten, diep religieus. Vlak voor een optreden zag ik haar bidden tot de God die ze in haar optredens vervolgens belachelijk maakt. Ze huilde, en bad letterlijk: ‘Ik doe het niet voor mezelf, Heere, maar voor U en voor de fans.’ Het is aangrijpend om te zien hoe iemand zichzelf in de vernieling helpt. Als je niet naar Lady Gaga’s showbizzleven maar naar haar echte leven kijkt, zie je wat anders dan glitter en glamour. Je ziet een ongelukkig, zoekend en verblind mens. Dat geldt voor veel artiesten.”“In het paradijs zijn we God wel kwijtgeraakt, maar niet onze godsdienst. Ieder mens geeft op een eigen manier invulling aan de vervulling van dit religieuze gevoel. Veel mensen zoeken hun vervulling onder andere in popliedjes. Popmuziek is echt religie. De Bijbel geeft ons de enige weg om werkelijke vervulling en vergeving te vinden. Maar de totale zelfverloochening die dat vraagt wil een natuurlijk mens niet: de échte Jezus is voor hen een ergernis of een dwaasheid. Er zijn ook in onze tijd veel Godzoekers die niets kwijt willen. Wie door het werk van de Heilige Geest alles van zichzelf leert verliezen, zal juist Jezus vinden.”“In occulte popliederen wordt openlijk de duivel aanbeden of Jezus belachelijk gemaakt. Artiesten zijn daar dan ook open over. De term ‘vleselijk’ komt uit de Bijbel: daarin is vleselijk het verzamelwoord voor alles wat tegen God en Zijn wil is: Doen waar je zelf zin in hebt. ‘Maak er een feestje van, want morgen kun je dood zijn’. Het grootste deel is vleselijk. Daarnaast zijn er veel liedjes die neutraal lijken. Maar God krijgt daarin geen plaats of Hij wordt ontkent. Seculiere liedjes dus. Als christen ben ik ervan overtuigd dat God ook in de muziek die wij luisteren de hoogste plaats verdient. Het is te kort door de bocht om dan meteen over duivels te spreken, zoals dat wel eens gebeurt.  Alsof die artiesten vleesgeworden duivelen zijn. Maar wat ik duidelijk wil maken is dat het niet voldoet aan Gods oproep: ‘Alles wat adem heeft, love den HEERE!’. We moeten leren vragen ‘Wat is er goed aan?’ in plaats van ‘Wat is er mis mee?’. “Als dat mogelijk is: graag! Wanneer je in popliedjes de persoon waarover gezongen wordt vervangt door God besef je hoe religieus geladen ze zijn. In deze muziek wordt op een mens geprojecteerd wat alleen de Heere ons maar kan geven. Er zijn veel popliedjes over rouw en verdriet, zonder dat de troost bij God gezocht wordt. David doet dat in Psalm 27 wél: ‘mijn vader en mijn moeder hebben mij verlaten, maar de HEERE zal mij aannemen’. Die verbinding moeten we ook nu veel meer zoeken! Daarbij moet ook de vorm passen bij de eigenschappen van God, dus ook bij Zijn heiligheid en majesteit. ‘Wie zou die hoogste Majesteit, dan niet met eerbied prijzen?’Wat zou het mooi zijn als christenen ook de dagelijkse dingen kunnen uitzingen en daar tegelijkertijd God bij betrekken. Het zou mooi zijn als we ook nu evenwichtige, Bijbelse liederen blijven maken. Helaas is lang niet alles wat christelijk genoemd wordt ook Bijbels. Maar het kan wel! In de tijd van de Nadere Reformatie werden prachtige nieuwe liederen gemaakt. Dat was bij uitstek ook een tijd waarin mensen in gemeenschap met God leefden. ‘Ken Hem in al uw wegen’ – dat brachten ze op Bijbelse wijze in praktijk. In veel hedendaagse christelijke muziek gebeurt dat ook wel, maar vaak zo oppervlakkig. Waar zijn het Bijbelse evenwicht, de eerbied en de diepgang?”“Als christenen zijn we behoorlijk beïnvloed door de tijd. Neem de Puriteinen. Zij maakten het heel concreet. Bijvoorbeeld door als gezin een uur eerder uit bed te gaan, om samen te bidden en te zingen. De hele dag door rennen en vliegen gaat ten koste gaat van een leven in de nabijheid van God. De drempel? Ook ‘de wijze maagden’ zijn in slaap gevallen. Dan kunnen we dus heel dicht bij huis blijven, en hoeven we niet neer te zien op de wereld. Als je met één vinger wijst, wijzen er drie naar jezelf. De vraag is: leef ík dicht bij Christus? En komt dit ook tot uiting in mijn muziekkeuze? We moeten weer verliefd worden. Zoals ik dat vaak lees bij de Puriteinen en Hollandse oudvaders. Zij zeggen regelmatig in hun preken: ‘Kon ik je maar verliefd maken op Jezus.’ Als je verliefd op iemand bent, gaat je hart voortdurend naar die ander uit. En waar het hart vol van is, daar stroomt de mond van over. Zegt dat niet genoeg over muziek?”