Scheppingszorg, een karaf met peuken en een plakkende vloer
Een aantal jaar geleden moest ik een aantal weken in het buitenland zijn, en mijn huis stond dus een tijdje leeg. Iemand in mijn omgeving woonde nog bij zijn ouders en wilde graag wat onafhankelijkheid. Ik vroeg hem of hij anderhalve maand op mijn appartement wilde passen, zodat hij wat lucht kreeg in zijn woonsituatie en kon proeven aan wat op jezelf wonen precies betekent. Ik vroeg hem twee dingen: de planten water geven en er geen bende van maken. Ik zei erbij dat ik liever niet had dat hij feestjes gaf, maar dat hij, als hij dat toch graag wilde, gewoon even moest bellen om te overleggen. In goed vertrouwen gaf ik hem de sleutels van mijn huis en vertrok ik naar het buitenland.
Doordat een deel van het programma wegviel en ik een snellere trein naar huis kon nemen, was ik een dag eerder dan gepland thuis. Nietsvermoedend stak ik de sleutel in het slot. Ik zette een stap in mijn huis en mijn schoen bleef aan de vloer plakken. In mijn woonkamer trof ik een ware ravage: de ramen stonden wagenwijd open, overal lagen bierdopjes, halflege zakken chips en half opgegeten broodjes. Van het pronkstuk van het schouwspel schrik ik nu, jaren later, nog weleens wakker. Op de eettafel stond een waterkaraf, tot de nok toe gevuld met opgerookte sigaretten. Niet alleen had hij de afspraken geschaad, hij had zelfs in mijn huis gerookt. U kunt zich voorstellen dat ik, op zijn mildst gezegd, niet blij was. Ik heb hem de sleutels afgenomen. Mijn vertrouwen was geschonden.
Deel dit artikel
Praatmee