“Ik voelde me als kind veilig en gezien”, vertelt Joël. “Op de basisschool had ik vrienden, ik zat lekker in m’n vel en geloof was gewoon iets wat erbij hoorde. Maar ik merkte ook al jong dat niet iedereen in God geloofde. Sommige klasgenoten waren moslim, anderen deden niets aan geloof. Toch vond ik dat niet moeilijk. Het was gewoon iets wat ik voor mezelf als waarheid aanhield.”

Die vanzelfsprekendheid veranderde drastisch toen Joëls ouders gingen scheiden. “Ik had het onbewust wel een beetje door dat het thuis niet lekker liep, maar het was toch een shock. De veilige basis die ik kende - samen thuis, samen eten, samen praten - viel ineens weg. Ik wist niet hoe ik daarmee om moest gaan.”

Geloofsmoeheid
In die periode begon ook Joëls relatie met de kerk en met God te veranderen. “Ik kreeg steeds meer tegenzin om naar de kerk te gaan. Ik stelde m’n moeder vragen als: waarom moet ik daarheen? Waarom mag ik niet net als mijn vrienden naar het stadion of gewoon uitslapen? Het geloof voelde ineens niet meer als een bron van kracht, maar als een verplichting.”

Toch bleef hij, deels uit loyaliteit, tot zijn achttiende naar de kerk gaan. Daarna volgden jaren waarin hij het geloof losliet en zijn eigen weg zocht. “Ik begon mijn identiteit te zoeken in andere dingen. Ik raakte helemaal in de ban van sneakers verzamelen. Ik las blogs en stond soms letterlijk een nacht voor de winkel om die ene exclusieve schoen te bemachtigen.”

Het uitgaansleven bood een ander soort afleiding. “We hadden leuke feestjes, een vriendengroep, en ik had een bijbaan en een studie die goed gingen. Alles leek van buiten prima. Maar binnenin liep ik vast.”

Paniekaanvallen en oorsuizen
De leegte die Joël voelde, kwam ook steeds vaker fysiek tot uiting. “Ik kreeg paniekaanvallen. Het harde geluid op feestjes veroorzaakte oorsuizen. Ik werd wakker met een piep in mijn oren die maar niet wegging. Ik merkte dat ik stress had, en dat ik me echt niet goed voelde. Ik liep vast. En ik dacht: is dit het nou?”

Het was in die periode dat God opnieuw op de radar verscheen. Niet via een plotselinge openbaring, maar via een oude bekende: zijn beste vriend. “Hij was tot geloof gekomen en zijn leven was echt veranderd. Ik kende hem door en door, dus ik wist: dit is niet gespeeld. Dit is oprecht. En dat raakte me.”

Joël besloot mee te gaan naar de kerk. “Dat voelde ergens gek. Ik was de avond ervoor nog uitgegaan, zat brak achterin met m’n capuchon op. Maar ik voelde dat ik daar moest zijn.” Tijdens die dienst sprak de voorganger over zonde en vergeving. Hij nodigde mensen uit om symbolisch hun zonden bij het kruis te brengen. Joël liep naar voren.

“Ik knielde daar vol schaamte. Ik voelde geen opluchting, maar ik wist: dit is een keerpunt. Na de dienst wilde ik zo snel mogelijk naar huis, maar bij de uitgang stond de voorganger. Hij sprak me aan en nodigde me uit voor een Bijbelstudie. Daar begon het echt.”

De boodschap landt
Tijdens de Bijbelstudies drong het evangelie opnieuw tot Joël door. “Ik had het verhaal al zo vaak gehoord. Jezus die gestorven is voor mijn zonden. Maar nu landde het écht. Ik begreep: dit gaat over mij. Dit is waar.”

Hij zette zijn eigen getuigenis op papier en nodigde zelfs vrienden uit die niet geloofden. “Ik wilde dat ze hoorden wat er veranderd was in mijn leven. Maar ik wilde ook recht doen aan hun vragen. Dus ik dook in apologetiek (geloofsverdediging) om mijn verhaal kracht bij te zetten.”

Het leverde waardevolle gesprekken op. “Niet iedereen was het met me eens, maar er ontstond openheid. Dat was voor mij ook een bevestiging: er zijn goede, redelijke argumenten. Maar bovenal: het verandert levens.”

Bekering als proces
Sindsdien is het leven van Joël niet zonder strijd. “Sommige oude patronen komen terug. Dan merk ik ineens weer dat ik gierig ben of dat ik mijn tijd niet goed gebruik. Maar het verschil is: nu weet ik waar ik naartoe kan. Jezus geeft me rust die ik nergens anders kan vinden.”

Bekijk Joëls getuigenis en neem een kijkje op de website van ChristenDOM?: