De meningen over de hel lopen sterk uiteen, zelfs na bestudering van het tekstmateriaal. Een eerste groep leert, in navolging van de kerkvader Origenes, de alverzoening. De hel is dan een louterend vuur dat reinigt van alle zonden en ongerechtigheden. Op basis van het ‘allen’ met Christus levend gemaakt worden (1 Kor. 15:22; zie ook 2 Kor. 5:14-15), wordt gesteld dat de hele wereldbevolking naar de hel zal gaan, gelouterd zal worden en uiteindelijk bij de Heere zal zijn. De context van zowel 1 Korinthe 15 als 2 Korinthe 5 wijst echter op een beperkte groep die Paulus met ‘allen’ aanduidt, namelijk ‘wie van Christus zijn’ (1 Kor. 15:23) en zij die leven voor Hem (2 Kor. 5:15). Alverzoening doet geen recht aan de hel als straf, zoals dat in het Nieuwe Testament benoemd wordt. 

Een oude opvatting is die van het annihilationisme, aangehangen door kerkvaders als Athanasius en Irenaeus, maar ook door een theoloog als John Stott. De hel wordt hierin gezien als plaats van vernietiging, waar de ongelovige compleet zal vergaan. Deze overtuiging vindt ook haar basis in het nieuwtestamentisch tekstmateriaal. Een voorbeeld hiervan is 2 Thessalonicenzen 1. Daar spreekt Paulus over de verdrukkers van de gemeente als mensen die bij de komst van Christus ‘de eeuwige vernietiging’ zullen ontvangen (2 Thess. 1:9; zie ook Gal. 6:8). In andere teksten spreekt Paulus over het oordeel door het vuur 1 Kor. 3:13-15; 2 Thess. 1:8). Johannes ziet in Openbaring een poel van vuur en zwavel als tweede dood (Openb. 21:8) die aan het 
roken is (Openb. 14:11), maar ook bij Mattheüs heeft de hel deze connotatie van vernietiging (Matt. 3:12; 7:19; 21:44).