“Ooit was ik in een samenkomst in Vlaardingen”, herinnert Brunt zich. “Na de dienst kwam een man naar mij toe. Ik vroeg aan hem: ‘Wat doe je zoal in het dagelijks leven?’ ‘Ik werk bij de krant’, zei hij vervolgens. Ik vroeg hem wat hij bij die krant doet. De man ging een beetje sputteren en zei vervolgens: ‘Ik bezorg kranten.’ Die man vreesde dat ik door dit antwoord anders naar hem zou gaan kijken. Alsof ik hem interessanter zou vinden als hij journalist op de ‘afdeling economie’ zou zijn. Hij ging ervan uit dat ik zou handelen en wandelen met aanziens des persoons. Maar voor mij werd hij niet minder. Hoe werkt dit bij jou?”

Brunt deelt een tweede anekdote. “In Amsterdam is een kerk die opendeurdiensten organiseert. Tijdens die bijeenkomsten hebben mensen de gelegenheid om even een half uurtje tot rust te komen. Een enthousiasteling nodigde mensen uit om binnen te komen. Een voorbijganger zei tegen hem: ‘Weet je wel wie ik ben en wat ik doe? Ik ben doctor in de theologie.’ De man reageerde gevat: ‘Dat maakt niet uit. De dienst is voor de grootste van alle zondaren, dus u bent van harte welkom.’ Die opmerking kwam behoorlijk binnen. God is een God zonder aanziens des persoons. Hij verlangt ernaar dat we op dezelfde manier als Hij handelen en wandelen. Een belangrijk principe voor ons!”