Veertig jaar lang zwierven de Israëlieten door de woestijn. Als het aan God had gelegen, was die zwerftocht héél wat korter geweest. 

Het had in twee jaar gekund.
Het werden er veertig.

Het volk Israël koos de kant van de meerderheid van de tien verspieders, van degenen die het niet meer zagen zitten. Zo brak er opnieuw een heftig conflict uit tussen God en het volk.

God besloot toen dat Hij Zijn belofte niet zou waarmaken aan deze generatie, maar aan het volgende geslacht.

En zo verbleef het volk Israël 38 jaar extra in de woestijn. 
In die sombere tijd werden de sterke mannen van het volk oud en stierven ze.

Er bleef slechts een handjevol mannen met ervaring over, zoals Mozes, Jozua en Kaleb. Het volk Israël was zwakker dan het ooit was geweest.

Maar dát werd juist het moment waarop God zei: ‘Het is tijd. Neem het land in dat Ik jullie geven zal.’
God koos er bewust voor om het zwakkere volk ten strijde te laten trekken.

Welke heerser doet zoiets? 
Wat voor strategie ís dit? 
Welke legerleider wacht met de aanval, totdat zijn leger uitgedund én zwakker is dan ooit?

Alleen een leider die zeker is van de overwinning! 
Zo’n leider is God.

Door die 38 jaar heeft God het volgende geslacht geleerd waar de kracht van Gods volk op berust. Die kracht van Zijn Woord lag in de grote waarde van Zijn beloften.

Dat leer je soms het beste als je zelf niets meer hebt. 

Daar was geloof voor nodig. Daarom ging het Hem in die 38 jaar meer om de harten van Zijn volk dan de hoeveelheid land die ze zouden innemen, en wanneer. 

God wilde het nieuwe geslacht leren dat Hij eigenlijk niemand nodig heeft om te doen wat Hij wil doen. God heeft het volk Israël niet nodig voor het uitvoeren van Zijn plan. Toch betrok Hij hen er opnieuw bij. 

Dat was de les van 38 jaar.

Zo is het nog altijd. Waarom duurt het zo lang, voordat Gods nieuwe wereld komt? God talmt niet met Zijn beloften. Wij kunnen juist voor vertraging zorgen.

Deze overdenking verscheen eerder op de Facebookpagina van ds. Arie van der Veer.