We ontmoeten de zevenjarige tweelingbroertjes Fasil* en Ezana* Tadesse. Het zijn levendige jongens die opgroeien in een afgelegen dorp in Ethiopië. De schoonheid van de omgeving is verrassend. Weelderige bomen, uitgestrekte graslanden en traditionele huizen met tinnen daken sieren het landschap. Maar daarachter schuilt een diepere realiteit van discriminatie en vervolging. Fasil en Ezana horen in de ogen van velen niet thuis in deze omgeving. 

In de minderheid
In deze regio van Ethiopië zijn de meeste mensen moslim of Ethiopisch-orthodox. Protestantse christenen, zoals de familie Tadesse, worden gezien als volgers van een westerse religie, en daarmee tegenstanders van de Ethiopische cultuur en identiteit. Zo worden alle niet-orthodoxe christenen vervolgd door islamitische groepen en door de Orthodoxe kerk. Yohannes, de voorganger van de lokale kerk waar Fasil en Ezana heengaan, vertelt over de onderdrukking. “Als iemand zich bekeert van een andere religie tot Jezus Christus, volgen er intimidaties en bedreigingen met de dood. Ze schrijven op een stuk papier: 'Als je deze God niet afwijst, zullen we je afslachten’. Ze laten het papier achter bij de deur van de bekeerlingen. Een evangelische christen is in hun ogen niets waard.” 

Dat werd ook pijnlijk duidelijk toen een groepje gemeenteleden niet zo lang geleden eropuit trok om te evangeliseren. “Mensen uit de gemeenschap kwamen meteen op ons af en omsingelden ons, sommigen met wapens in hun hand. Ze vroegen waar we vandaan kwamen. De mannen van onze groep werden geslagen en vluchtten uit angst voor hun leven. Sommigen brachten drie dagen in het bos door, totdat ze zeker wisten dat het veilig was. Onze vrouwen werden aan hun haren over de grond gesleept, waarna de aanvallers de vrouwen op gruwelijke wijze vernederden. Het is een enorm psychologisch litteken voor deze broers en zussen”, zegt Yohannes.  

Nooit een hoog cijfer
De vervolging blijft niet beperkt tot volwassenen, ook kinderen zoals Fasil en Ezana zijn doelwit. Op school worden ze vaak gediscrimineerd of zelfs geslagen om hun geloof in Jezus. Hun vader Ermias, een evangelist, deelt zijn zorgen erover. “Ook al presteren onze zoons goed en behoren ze tot de slimste kinderen van de klas, de leerkracht weigeren hen een goed cijfer te geven.” Ermias had zijn kinderen graag naar een privéschool gestuurd, waar geen vervolging plaatsvindt, maar dat kon hij zich financieel niet veroorloven.  

De pijn verdwijnt
Niet alleen de familie Tadesse kampte met dit probleem, ook andere christelijke gezinnen ervoeren veel geweld. Pastor Yohannes signaleerde de nood in zijn gemeenschap. Met hulp van Open Doors startte hij een project en startte hij een lokale school op het terrein van de kerk. Deze school biedt een veilige plek voor kinderen om onderwijs te krijgen. Yohannes: “Ik hoef me geen zorgen meer te maken over de veiligheid van de kinderen, want de locatie van de school is eigendom van de kerk.” De impact van deze school reikt verder dan alleen het onderwijs. Het heeft de harten van de gemeenschap veranderd. Zelfs de families die vroeger stenen naar de kerk gooiden, sturen nu hun kinderen naar deze school. “Door deze school kunnen we laten zien dat Jezus de Verlosser is”, zegt Ermias. En Yohannes vervolgt: “De pijn die we eerder voelden, verdwijnt langzaam maar zeker. Het maakt me echt blij dat de mensen die ons ooit haatten nu over het kerkterrein lopen.”  

Fasil en Ezana gaan graag naar hun nieuwe school. Fasil: “Ik speel er met mijn vrienden en krijg er les van mijn leraren. Leren vind ik leuk.” Zijn broer denkt er precies zo over. In de kerk klinkt ondertussen muziek. De kinderen zingen een lied: “Gods liefde is zo wonderbaarlijk.”