“Mijn moeder is ziek. Ze heeft kanker en leeft niet lang meer. Toen mijn vader dat hoorde, is hij bij ons weggegaan. Het huis waar wij wonen, is van onze buren. Mama huurt het van hen. Een eigen huis kopen kan ze niet, want al haar geld is opgegaan aan operaties en chemokuren.” De jongen veegt de tranen uit z’n ogen: “Dat heeft niet geholpen, mama is en blijft ziek. Hoe moet het straks met ons als ze er niet meer is?”

Onmogelijk om rond te komen
Het gezinnetje heeft een dak boven het hoofd, maar daarmee is ook alles gezegd. Ze leven van een uitkering van € 80 per maand. Huishuur en elektriciteit kosten moeder maandelijks alleen al ruim € 50. Het is onmogelijk om rond te komen. Dima: “In de wintermaanden is het hier heel erg koud. Buiten kan het wel 20 graden vriezen. Binnen in de kamer is het dan maar 9 graden. We slapen dan met zoveel mogelijk kleren aan. Om het huis iets te verwarmen, doe ik af en toe wat klusjes bij de buren. Van het geld dat ik verdien, koop ik dan hout voor de kachel.”

Een bijkomend probleem is het levensonderhoud. De prijzen van levensmiddelen in Oekraïne zijn verdrievoudigd. De situatie is uitzichtloos. 

Dima’s droom
Gelukkig kunnen Dima en Ira naar het dagopvangcentrum. Daar krijgen de kinderen de zorg, liefde en aandacht die ze nodig hebben. Ook horen ze van een God die hen niet in de steek laat. “Ik kom graag bij het dagopvangcentrum. Ik denk daar wel heel vaak aan mama. Later als ik volwassen ben, wil ik dokter worden. Dat is mijn droom. Dan ga ik er álles aan doen om zieke mensen te genezen!” Even maakt het verdriet in zijn ogen plaats voor vastberadenheid… 

In Oekraïne groeien veel kinderen net als Dima op in moeilijke omstandigheden. Door de oorlog zijn de boodschappen nauwelijks te betalen. Het haardhout is schaars en er is weinig geld om rond te komen. Hulp is onmisbaar.