De tijd dat ouderen in de kerk worden vertroeteld is voorbij
Mensen die boven de 65 zijn, genieten van een goede gezondheid, een goed inkomen hebben, kunnen toch niet denken niets meer voor een ander te hoeven doen?
De huidige jonge generatie heeft het druk. Ja, met andere dingen. Als je allebei werkt vragen de kinderen op zaterdag alle tijd van je. Zo’n ouderwetse zondag lijkt gewoon niet meer te kunnen.
Kenmerk van onze tijd is dat we allemaal zoveel moeten. Had mijn oude moeder vroeger een agenda? Wij hebben het wel.
Natuurlijk, na een leven van hard werken mag je nu terecht met pensioen. Vroeger was dat 65 jaar. Ik las dat die leeftijd al begin vorige eeuw werd vastgesteld maar dat de meeste mensen die leeftijd niet haalden.
Maar, hoe anders is het nu.
Ik geef toe, ik besef dat een extreem voorbeeld is. Maar een feit is dat van de acht kinderen bij mijn vrouw Ees thuis er drie waren ver boven de negentig. Een andere broer wordt deze maand ook 90.
Extreem.
Maar toch zijn zij de enigen niet.
Ja, er zijn mensen die eerder overlijden. Sommige van jullie missen een kind of partner nog elke dag. Maar velen van ons worden tachtig jaar en ouder.
Dankzij prima huisvesting en uitstekende medische zorg.
Ja, ik besef, meer dan vroeger dat de ouderdom ook zwaar kan zijn. Ik ondervind dat aan den lijve. Maar ik ervaar ook de hulp en steun en medeleven van ouderen die wel ‘goed’ zijn.
Een van jullie, zelf boven de 70, schreef dat ze in het ziekenhuis als vrijwilliger werkt. Ze wordt er blij van en het geeft haar energie.
Is het geen tijd, en dat zeg ik heel voorzichtig, om elkaar aan te kijken en ons af te vragen wat wij voor elkaar kunnen doen?
Als zorgmaatjes voor de mantelzorgers. Hoe eenzaam kunnen die zijn. Zij zorgen dagelijks voor hun vrouw of man. Komen dagelijks in het verpleeghuis. Hoe klein is hun leven geworden.
Kerken hebben een schreeuwend tekort aan kosters. Moet je in de kerk om te kunnen helpen onder de 65 zijn? Waar staat dat?
Er is een tijd geweest dat de bejaarden van de kerk min of meer vertroeteld werden. Er werden bejaardenmiddag georganiseerd en bejaardenreisjes. Maar is dat niet een beetje voorbij?
Onlangs begon op de tv een nieuwe serie van ‘We zijn er bijna’. Over ouderen met campers en caravans op reis. Extreem? Maar toch kenmerkend voor onze tijd.
Vroeger moesten kinderen naar hun ouders toe, maar kan het ook niet andersom?
Vroeger werden ouderen voor de kerk opgehaald. Nu rijden velen zelf.
Steeds meer gaat de aandacht naar de 65-plussers. We redden het niet meer in de zorg. We kunnen het niet meer betalen. We hebben te weinig mensen.
De bonkige ezel Issaschar lag tussen de stallingen. Bepakt en bezakt. Er zijn verhalen van Issaschar dat hij opstond om mee te helpen aan de nood van Israël.
Laten we na de coronatijd een streep zetten onder dat doorgeschoten individualisme. Laten we er zijn voor elkaar.
Vind je me te vroom als ik denk dat God dat toch van ons vraagt?
Deze overdenking verscheen eerder op de Facebookpagina van ds. Arie van der Veer.
Praatmee