Tijdens de laatste koningsdag begreep ik een beetje waarom het volk Israël een koning wilde. Het grootse deel van het Nederlandse volk wil dat namelijk om precies dezelfde reden.

Evenals Israël willen we een ijkpunt, iemand of iets waar we tegen op kunnen kijken, adoreren. Iemand die een boegbeeld is voor onze samenleving, iemand op wie we in donkere tijden kunnen vertrouwen en aan wie we ons kunnen vastklampen, die er zichtbaar voor ons is.

‘Niets nieuws onder de zon’ zou Salomo in al z'n wijsheid zeggen.

In de kerken kennen we het fenomeen ijkpunt ook, al zijn veel gelovigen zich hier misschien helemaal niet van bewust. Reformatorisch, evangelisch of katholiek, het maakt niets uit.

In de reformatorische en evangelische kerken zien we predikanten en voorgangers die allemaal als 'een schaap met vijf poten' moeten functioneren. Ze moeten een 'duizendpoot' zijn. Mensen bij wie je ten allen tijde aan kunt kloppen en die op (bijna) alle vragen antwoord moeten geven. Zeker als er problemen in de gemeente zijn, worden zij geacht hierop te anticiperen en oplossingsgericht aan de slag te gaan. De Rooms-Katholieke Kerk heeft ook haar eigen ijkpunt: de paus.

En ja, de PKN kerken hadden bijna bisschoppen gehad maar de synode heeft beslist dat ze classispredikant gaan heten. What's in a name...

Nu valt het op dat aan de ene kant er kerkverlating is en aan de andere kant een, soms enorme, groei van kerken.

Niet zelden zijn voorgangers maar wat trots op het feit dat 'hun' kerk het zo goed doet in een seculiere wereld, waar het ene na het andere kerkgebouw de deuren sluit.

U ziet het goed. In de vorige zin schreef ik 'hun' tussen aanhalingstekens, want er is natuurlijk geen predikant of voorganger die zal zeggen dat zij eigenaar van de gemeente zijn of dat de enorme groei feitelijk aan hun bezielende leiding is te danken.

Maar toch, het wringt wel een beetje. Uit ervaring weet ik dat predikers en voorgangers op uiterst subtiele wijze te berde kunnen brengen wat er al niet onder hun leiding in de gemeente tot stand is gekomen. Dat zij, vanwege hun positie contacten hebben met politieke kopstukken in binnen- en buitenland maar soms ook in de seculiere (muziek) wereld.

Voorwaar voorgangers met allure, mensen om tegen op te kijken. Predikers waarvan het kerkvolk kan zeggen 'dat is nou onze predikant', nationaal en internationaal bekend maar ondanks alles zo bescheiden gebleven. Mensen die een ijkpunt in het christenleven kunnen zijn. Mensen om te adoreren, toch?

Het volk wil een koning en het volk heeft een koning...

Leiders te over, want wie wil dat nou niet, beleid bepalen en een gemeente aansturen.
En als het even niet lukt is er wel een leiderschapscursus, een leiderschapsconferentie, of een handboek wat leiders ten dienste staat.
Alles uiteraard op kosten van de gemeente want die wil een goede leider. Net zoals het volk Israël een koning wilde, en dat mag wat kosten.

Moeten we hoogopgeleide voormannen, coaches en predikers inhuren en hen vervolgens op een voetstuk plaatsen?

Zijn wij echt niet meer in staat om als gelovigen onze eigen verantwoordelijkheid te nemen en zelf het Woord te onderzoeken, om een zoutend zout en een lichtend licht in onze omgeving te zijn?

Hebben wij niet genoeg aan de Heere Jezus Christus als, in alle eerbied gesproken, HET IJKPUNT?

Hebben we naast Hem echt nog een aards ijkpunt nodig om ons aan op te trekken?

Mattheus zegt het in hoofdstuk 23:8 zo: … want Een is uw Meester, en u bent allen broeders.

Bovenstaande column van schrijver Willem Lingeman verscheen in zijn recente boek 'Gelovigen | Gespiegeldt'. Klik hier voor meer informatie over het boek en om de uitgave te bestellen.