‘Mijn partij – de partij waar ik op zou willen stemmen – bestaat nog niet’, zei Marianne Thieme op de middelbare school. Al op jonge leeftijd kreeg ze van haar ouders mee dat ze respectvol moest omgaan met haar leefomgeving. “Dan zat mijn moeder bijvoorbeeld met de kat op schoot en zei ze: ‘Kijk Marianne! Mensen kunnen computers maken, hoge gebouwen, maar zo’n prachtig dier – dat helemaal voor zichzelf kan zorgen en zich zo kan overgeven aan de verzorging – is iets wat je goed moet blijven bedenken als mens.’ Dat is me altijd bijgebleven.”

Geloof en politiek
Hoewel Thieme in haar studententijd de katholieke kerk vaarwel zei, behield ze haar geloof. Dit geloof neemt echter geen bijzondere plaats in binnen de partij. “Ik ben mijn hele leven al dierenbeschermer. Mijn hele leven al maak ik me zorgen over wat we met de aarde doen. Daarvoor zit ik in de Kamer. Ongeacht wat je vertrekpunt of levensbeschouwing ook is, of je nou atheïst bent of je gelooft in een schepping. Je kunt vanuit al die verschillende invalshoeken komen tot dezelfde conclusie, namelijk dat we beter met onze aarde, de medemens en dieren moeten omgaan. Dan doet het vertrekpunt er veel minder toe.”

Vluchtheuvel
De eerste jaren van de Partij van de Dieren waren tropenjaren. “Je bent jong en je gaat er volledig voor”, zegt Thieme. Maar al snel was er behoefte aan ritme. “Dat ritme diende zich in 2003/2004 aan toen ik kennismaakte met de Zevende-dags Adventisten. Zij vieren de sabbat; als een vluchtheuvel in de tijd. Dat ben ik ook gaan vieren. Ik zou het iedereen aanraden dat je een moment in de week hebt waar hekken omheen staan. Geen ruimte voor computers, mails, werk of commerciële activiteiten. Het gaat om recreatie. Je batterij opladen. Ruimte laten voor reflectie en voor elkaar.”

Bredere beweging
“We zijn op het juiste moment begonnen met dierenrechten, natuur en milieu op een politiek niveau te brengen. Ik zie ons als onderdeel van een bredere beweging; een tijdgeest. Wij surfen op de golven die al zijn ontstaan door eerdere emancipatiebewegingen rondom de bevrijding van slaven, het geven van rechten aan vrouwen, aan kinderen.” De frontvrouw van de ‘groene’ oppositiepartij roept op om bescheiden te zijn over je eigen rol op de aarde. “Ik denk dat de arrogantie van de mens om alles naar zijn eigen hand te zetten omwille van korte termijn – vaak economische – belangen, zagen is aan de tak waarop je zit.”

“Het moet soms schuren”
Over de Partij voor de Dieren klinkt vaak het vooroordeel dat het tegen boeren zou zijn. In ‘Onderweg’ zegt Thieme daarover: “Boeren zijn het slachtoffer van een systeem dat we met z’n allen hebben opgetuigd. (…) Als zij dat in hun eentje niet kunnen veranderen, wat kan ik doen om ervoor te zorgen dat de boer zijn eigen dieren weer kent? Dat we samen zorgen voor een duurzamere samenleving? Maar: om daar naartoe te gaan moet je soms wel even tegenover elkaar staan. Het moet soms schuren om verder te kunnen.”

Het EO-programma ‘Onderweg’ met Marianne Thieme is zaterdag 13 juli om 22.00 uur te horen op NPO Radio 5. Het gesprek is nu al te beluisteren als podcast.