Het is inmiddels 2029. Als John deze week een avondje bij mij thuis op bezoek is, vertelt hij me dat een jonge charismatische gemeente hem gevraagd heeft of hij voorganger in hun gemeente wil worden.

Ik schrik er een beetje van. “Weten ze van je achtergrond?” John vertelt me dat dit voor hen geen bezwaar is. “Ze geloven dat ik vergeven en hersteld ben en zouden me graag hebben.” Ik weet het niet. Maar het is John’s leven…

“Wat heb je ze gezegd?” vraag ik. “Ik doe het niet. Om eerlijk te zijn durf ik het gewoon niet. Ik ben te bang dat ik niet om zou kunnen gaan met die positie. Oh, ik weet dat ik de taak wel aankan. Ik weet dat ik deze gemeente zou kunnen laten uitgroeien naar een grotere gemeente en hen een eind verder op weg zou kunnen helpen. Maar ik weet niet of ik dit samen met Jezus kan doen. Ik ben te bang dat als ik weer een podium op ga en invloed krijg, ik terugval in de oude patronen van de andere John. Dat John het zonder Jezus gaat doen en gaat manipuleren en domineren. Weet je, Matthijs. Ik ben tot het punt gekomen dat ik liever bang ben om zonder Jezus op te trekken, dan dat ik moet functioneren in de gaven en talenten die God mij heeft gegeven. Ik weet dat dit misschien tegenstrijdig klinkt. Maar soms is het beter om samen met Jezus ‘nee’ te zeggen tegen een geweldige bediening die je misschien op het lijf geschreven is, dan om zelfs maar het risico te lopen iets van Jezus kwijt te raken.”

Ik slik, want ik weet precies wat hij bedoelt. Ook ik ben de afgelopen jaren gegroeid in mijn invloed en bekendheid, en ik merk steeds meer de verslavende werking hiervan. Zou ik nog, als Jezus dit zou vragen, mij voor de rest van mijn leven kunnen terugtrekken in de anonimiteit en het niets doen? Of ben ik het punt gepasseerd waarop ik kan zeggen dat ik bereid ben om alles te doen wat Jezus van mij vraagt? Zelfs al was dat de rest van mijn leven met hem te wandelen en op het gebied van christelijk werk en invloed niets meer te betekenen te hebben. Ik weet het niet. Maar wanneer ik John over mijn twijfels en zorgen vertel, moet hij glimlachen. “Het is een glibberig pad waarop je je als leider kan bevinden. Maar jij bent anders dan ik. Jij wandelt met God, je bent integer. Tuurlijk zie je de verleidingen, maar ik geloof in jou.” Ik twijfel. John weet niet wat er in mij leeft. Hij weet niet echt welke strijd er soms in mijn hart speelt. Hoe moeilijk ik het vind om niet toe te geven aan verleidingen van macht, invloed en bekendheid. Ik weet van mezelf dat ik bang ben om hier de fout mee in te gaan, maar ik ben nog banger om dit alles te moeten gaan missen.

Als ik dit tegen John zeg, schudt hij zijn hoofd. “Matthijs, jij bent echt een worstelaar. Ik ken niemand die zo met zichzelf kan worstelen als jij. En juist omdat je zo worstelt, laat dit mij zien dat je het goede wilt. Anders zou je niet zo worstelen en gewoon mee gaan met de flow.” Tegen deze logica kan ik niet op, maar ik zou tegelijkertijd niet de keuze kunnen maken die John maakt. Ik zit teveel vast aan mijn bediening en alle beloningen die mij dit geeft. Ik bewonder John voor de keuze die hij hierin wel durft te maken. “Trouwens, ik heb al een gemeente die ik moet leiden.” John laat mij een foto zien op zijn mobiel. Op de foto staan zijn vrienden die maandelijks op de viering voor mensen met een verstandelijke beperking komen.

John is bang om zijn relatie met Jezus kwijt te raken in het voorgangerschap. Eigenlijk is het wel grappig dat juist een voorganger zich hier zorgen om maakt. Je zou verwachten dat het voorganger-zijn ervoor zou zorgen dat je altijd in een hechte relatie met Jezus leeft. Ik weet echter wel anders. De verleidingen die je in deze functie tegenkomt zijn niet mis. Het is niet voor niks dat zoveel voorgangers niet goed eindigen in hun bediening.

Ineens schiet me wat te binnen. “John, weet je wat misschien wel iets voor je is? Het coachen van jongere leiders. Ik ken zoveel leiders die misschien dezelfde weg dreigen op te gaan die jij bent gegaan en die enorm veel van je zouden kunnen leren. Jonge mannen en vrouwen die nu nog helemaal vol passie voor Jezus zijn, maar straks ook tegen hun schaduwkant en gebrokenheid aan gaan lopen en die je zo graag het beste zou gunnen.”

John hapt niet gelijk. “Denk je dat die gasten met mij zouden willen optrekken? Het is pas tien jaar geleden dat ik afgezet ben. Iedereen weet nog wat er met mij gebeurd is. Ik kan mij niet voorstellen dat er veel voorgangers in de huidige evangelische beweging zijn die mij hun jonge leiders zouden toevertrouwen. Je weet wat er gebeurde bij onze bruiloft een paar jaar geleden. Zelfs jij kreeg het hierbij voor je kiezen. Dat ging alleen maar over spreken in gemeenten. Nu wil je dat ze mij toestemming gaan geven om hun jonge toekomstige leiders te gaan beïnvloeden? Ik zie het niet gebeuren.” Ik stomp John op zijn schouder. “Weleens gehoord van de uitspraak ‘je kunt beter achteraf vergeving vragen dan van tevoren toestemming’? Ik ken jonge leiders die niet onder de invloed van bestaande evangelische leiders staan en die hier om staan te springen. Zou je er een paar willen ontmoeten?”

Een maand later is John bij een netwerkavond voor jonge leiders die ik heb georganiseerd. Een uur lang vertelt hij zijn verhaal en de gasten hangen aan zijn lippen. Als ik na afloop vertel dat John bereid zou zijn om een aantal jonge leiders te gaan coachen, zijn er meerdere jonge mannen en vrouwen die hier heel enthousiast over zijn. De week erop heeft John zijn eerste coachingsgesprek.

De jaren hierna coacht hij naast zijn vrijwilligerswerk in de maandelijkse vieringen voor verstandelijk gehandicapten een tiental jonge leiders. Leiders die dankzij deze coaching hopelijk niet in dezelfde valkuil vallen als John en anderen in zijn generatie.

- wordt donderdag vervolgd -

 'De Gezalfde’ is een spannend feuilleton in dagboekstijl, geschreven door Matthijs Vlaardingerbroek. Elke maandag en donderdag staat een nieuwe aflevering online. Deze serie is volledig fictief. Hoewel gebeurtenissen zoals beschreven in ‘De Gezalfde’ herkenning zullen oproepen bij mensen die bekend zijn met de mores in bepaalde evangelische en charismatische gemeenten en organisaties in Nederland, berust elke gelijkenis met bestaande personen, gemeenten en situaties op louter toeval. Ook is het niet zijn opzet om met deze serie evangelische en charismatische christenen of kerken op de hak te nemen, maar veel meer dieperliggende dynamieken bloot te leggen.