Het is 2013. Naar aanleiding van een uitgebreid artikel in het EO-programmablad Visie over ons missionaire werk in Den Haag, heeft John me uitgenodigd om in de Joy-gemeente wat te komen vertellen.

Deze week gebeurt er van alles tegelijk. Met ons gemeentestichtende en missionaire project staan we op de omslag van het EO-programmablad Visie. Zoveel publiciteit heeft ons werk nog nooit gehad. We krijgen veel reacties uit het hele land. Een van deze reacties is een onverwacht telefoontje van John. “Ik zag je van de week in de Visie staan. Gefeliciteerd! Wat een geweldig project! Wat zou je ervan vinden om aanstaande zondag in onze dienst wat over je werk te komen vertellen? We zouden graag aandacht aan jullie mooie werk geven. Heb je hier tijd voor?”

Ik antwoord hem dat ik graag wil komen. We praten nog even over koetjes en kalfjes en spreken af dat ik er om 9 uur zal zijn. De dienst begint pas om 11 uur, maar dan is er genoeg tijd om nog te schminken en alles door te spreken met de regisseuse.

Die zondag ben ik ruim op tijd bij het Joy-gebouw in Amstelland. Deze keer moet ik niet bij de grote hoofdingang zijn, maar bij de achteringang. Als ik de auto parkeer en naar de deur loop, zie ik daar de twee bekende bordjes al staan. Ook hier hebben pastor Annelies en pastor John hun eigen parkeerplaats. Aan twee hele dure auto’s te zien, zijn ze er allebei al.

In de hal word ik ontvangen door een receptioniste achter een eikenhouten bureau. Annelies komt me halen. Wat is ze veranderd in de afgelopen twintig jaar. Zolang is het alweer geleden dat ik bij hen op bezoek was in hun flatje naast de oude kerk, en moet je haar nu zien… ze straalt perfectie uit! Terwijl ze met kleine snelle pasjes op me toe komt lopen, neem ik haar snel in me op. Ze draagt een duur mantelpakje met perfect gekapt haar, vuurrode nagels en een aantal in het oog springende sieraden. Het zou me niets verbazen als de sieraden ‘echt’ zijn. Zo te zien heeft Annelies de afgelopen jaren ook een aantal schoonheidsoperaties laten doen. Meerdere botox-behandelingen, misschien zelfs wel een borstvergroting; hoewel ik daar als christelijke man misschien niet teveel bij stil zou moeten staan.

Annelies verwelkomt me met open armen en kust me drie keer in de lucht. “Wat heerlijk dat je kunt komen. John heeft me zoveel over je verteld.” Volgens mij is ze mij en mijn desastreuze bezoek van twintig jaar geleden helemaal vergeten. Ze neemt me bij de arm en leidt me door het gebouw naar het kantoor van John’s persoonlijke assistente. Hier draagt ze me over om klaargestoomd te worden voor mijn aandeel in de dienst.

Terwijl een visagist mij schminkt, instrueert Claire, John’s persoonlijke assistente, mij over het interview. Terwijl ik naar haar verhalen over de uitzendingen op de lokale televisie en op internet luister, bedenk ik me dat Claire niet het evenbeeld van Meg Ryan is, zoals ik mij jaren geleden had voorgesteld. Maar ze is zeker ook niet het evenbeeld van de gepensioneerde zuster. Het valt mij op dat iedereen die ik hier tot nu toe heb gezien er knap, jong en succesvol uitziet. Zelfs Annelies op haar veertigste valt in deze categorie. Zou er op het podium van deze gemeente ook plaats zijn voor onaantrekkelijke en minder succesvolle mensen?

Vanaf de zijkant kan ik de show op het podium goed volgen. De aanbiddingsleidster is een jonge stralende meid van een jaar of vijfentwintig. Ze zou zo uit een modellentijdschrift gestapt kunnen zijn. Ook de band is flitsend, zowel in kleding en haardracht als uitstraling. Ik voel me ineens oud en totaal niet op mijn plaats. Wat doe ik hier in deze show van succes? De regisseuse fluistert in mijn oor dat ik over twee minuten op moet. John en Annelies komen hand in hand het podium opgelopen. De zaal geeft hen een staande ovatie die minutenlang lijkt te duren. John vraagt wie van de gemeenteleden een Visie-lezer is. Een groot aantal handen gaat omhoog. Het is mijn beurt…

John en Annelies kondigen mij aan, en als ik het podium oploop krijg ook ik een warm applaus. John praat over onze jarenlange vriendschap en hoe trots hij is dat hij vandaag deze man Gods in de gemeente mag ontvangen. Heel kort mag ik iets vertellen over ons werk. John maakt nog even een grapje en vraagt de zaal dan om stilte. Ik vermoed dat ze voor ons werk gaan bidden, maar in plaats daarvan komt een jong meisje met een gigantische cheque het podium opgelopen. De cheque van dik karton is wel anderhalve meter groot. Op de cheque staat het bedrag van tienduizend euro. Tienduizend euro! Wat een gift!

John vertelt hoe trots ze zijn om als teken van vriendschap en waardering ons deze cheque te kunnen overhandigen. Een gift ter ondersteuning van ons geweldige werk. Ik neem de cheque aan en bedank John en Annelies en natuurlijk de gemeente hartelijk voor deze geweldige gift. Onder daverend applaus loop ik het podium af. Achter de schermen wacht de regisseuse mij op. De cheque wordt snel weer van me afgenomen en ik word meegenomen naar de kleedkamer om te worden afgeschminkt. Claire komt een paar minuten later binnengelopen, complimenteert mij met mijn inbreng en vraagt me om onze financiële gegevens. Ze belooft dat het geld zo snel mogelijk zal worden gestort.

Onderweg naar huis verbaas ik me erover hoe verschillend we als gemeenten zijn. In onze missionaire wijkgemeente willen we zoveel mogelijk mensen de ruimte geven om betrokken te zijn in de dienst. Iedereen die dat wil mag onder begeleiding leren de aanbidding te leiden, te spreken, en getuigenissen te geven. Mensen doen dit ook. Het is soms rommelig en ze maken fouten, maar fouten maken mag. Iedereen krijgt de kans om te leren, te oefenen en te groeien. We willen geen gemeente zijn waar mensen zitten en ontvangen, maar een gemeente waar iedereen wat te geven heeft, behalve geld… Het trof me hoe anders we zijn dan de Joy-gemeente waar je, als je er niet goed uitziet, waarschijnlijk nooit kans maakt op een functie op het podium.

- wordt donderdag vervolgd - 

'De Gezalfde’ is een spannend feuilleton in dagboekstijl, geschreven door Matthijs Vlaardingerbroek.. Elke maandag en donderdag staat een nieuwe aflevering online. Deze serie is volledig fictief. Hoewel gebeurtenissen zoals beschreven in ‘De Gezalfde’ herkenning zullen oproepen bij mensen die bekend zijn met de mores in bepaalde evangelische en charismatische gemeenten en organisaties in Nederland, berust elke gelijkenis met bestaande personen, gemeenten en situaties op louter toeval. Ook is het niet zijn opzet om met deze serie evangelische en charismatische christenen of kerken op de hak te nemen, maar veel meer dieperliggende dynamieken bloot te leggen.