Als muziek in de oren 
Voor Mirjam is het niet meer dan een logische stap om na te denken over meegaan in Jelles jongensdroom. Veel mensen zouden terugschrikken bij het idee om huis en haard achter te laten. Mirjam niet. "Ik was toen nog student. Mijn hele huis en haard bestond uit één kamertje. Ik vond het ook wel avontuurlijk." Er speelde nog iets mee. "Als kind had ik al het idee om kinderarts te worden in Afrika." Oké, kinderarts-zijn was misschien niet helemaal haar ding. "Bij natuur- en scheikunde kwam ik erachter dat dit vooral níet mijn roeping was", lacht Mirjam. Dus werd het Afrika-idee geparkeerd. Voorlopig.

Mirjam ging naar het conservatorium en werd muzieklerares. Daar, in de muziekstudio, heeft ze het gevoel dat ze ook een missie volbrengt. "Als je muziekles geeft, luister je door de muziek heen naar de persoon. Ik hoorde aan de manier van spelen hoe ze in hun vel zaten. Daardoor kregen we mooie gesprekken. Ik heb heel wat meiden door de middelbareschooltijd heen zien gaan. Sommige leerlingen kende ik al tien jaar. Dan bouw je echt een band op." Dat hoorde ze ook terug op haar afscheidsconcert. "Een vader kwam met tranen in zijn ogen naar me toe. Hij bedankte me voor de tijd die ik met zijn puberdochter had opgetrokken." Dan maakt het eigenlijk niet uit of je in Nederland zit of daar in Timor-Leste. "Klopt!" reageert Mirjam. "Alleen heeft Jelle hier in Nederland niet zoveel te doen, als MAF-piloot…"

Genoeg roeping? 
Daarom vertrekken ze. Jelle en Mirjam voelen zich geroepen om voor MAF te gaan werken. Maar de grote vraag blijft: twijfelen ze daar nooit over? Jelle: "Tijdens het voorbereidingsproces hadden we echt wel eens twijfel. Het traject om piloot te worden is lang met veel examens en beslismomenten. Regelmatig vroeg ik me af: kan ik het wel?"

Mirjam vult aan: "We twijfelden vooral over: kan en wil ik het? We twijfelden niet aan de roeping. Als je weet dat het de bedoeling is, dan ga je het gewoon doen." Hoe weet je dat dan zo zeker? Jelle: "Het verlangen is bij ons nooit weggegaan, dat heeft de tijd overleefd. Dus," lacht hij, "het is geen bevlieging."

Een gesprek dat ze met hun dominee hebben, bevestigt Mirjam en Jelle in de route die ze gaan. "Hij zei dat uiteindelijk iedereen geroepen is om iets te doen. Dus als dit bij jou, je karakter en je kwaliteiten past, dan kun je dat al als roeping zien. Als er ook nog een nood is en andere mensen herkennen het, dan ga je stapje voor stapje verder in het proces. Als daaruit ook blijkt dat het klopt, dan is dat misschien genoeg roeping. Gideon wist ook wat hij moest gaan doen. En toch dacht hij, laat ik nóg een vachtje buiten leggen om te checken. Hoeveel vachtjes wil je buiten leggen voordat je gelooft dat het een roeping is? Of is het dat gewoon al?"

Mirjam: “Wij hebben nooit gebeden of er deuren open mochten gaan. Want er zijn vaak misschien wel heel veel deuren open en daaruit mag je de juiste kiezen. Je kunt met je leven van alles doen waar God, denk ik, op allerlei manieren iets mee kan.” Dat klinkt alsof er ruimte is. “God heeft ons als mens gemaakt. Ook als ik naar Noah kijk, nu hij nog maar een klein baby’tje is, weet ik dat er al zoveel in hem ligt opgeslagen. En ook in ons. We vertrouwen erop dat als God iets níet wil, Hij dan wel een paar deuren dichtdoet.”

Doorzetten en loslaten 
In het hele proces van voorbereiding leren Jelle en Mirjam veel. Jelle: "Ik heb geleerd om door te zetten. Tot nu toe ging alles in mijn leven soepeltjes, bijna vanzelf. Nu moest ik af en toe echt doorzetten. Al die theoriestudie en vlieguren maken, naast mijn werk, dat was super dynamisch en gaf me heel veel energie. Maar het kostte ook veel energie. En verder heb ik leren loslaten. Ik ben iemand die diep nadenkt over dingen. Als ik niet oplet, ga ik piekeren."

Wat helpt dan? Jelle: "Ik probeer het los te laten in gebed en het te parkeren door er bewust niet meer mee bezig te zijn. Natuurlijk moet je doen wat in je kunnen ligt. Als je een nieuwe auto nodig hebt dan kun je ervoor bidden, maar je zult toch een keer naar de garage moeten. Maar als ik mijn eigen verantwoordelijkheid heb genomen, dan helpt het mij om ervoor te bidden en het daarna echt bewust los te laten. Vaak komt er dan een bepaalde rust."

Van maat 62 naar 92 
"Voor mij is het feit dat we de kinderen meenemen een van die schuurplekjes", vertelt Mirjam. "Hun leven wordt totaal anders dan dat van hun leeftijdsgenootjes. Daar zitten hele grote voordelen aan. Maar het kost ook wat." Dat voelen de kinderen soms zelf ook al. "Dylann is vastbesloten om met zijn vriendinnetje te trouwen. Hij moet haar, zijn neefje en zijn vriendjes achterlaten." Dat schuurt. "Noah groeit net uit maatje 62. Als we op verlof komen heeft hij maat 92. Dan is het een wandelende peuter. Vinden we dat leuk? Nee, dat gaat niemand leuk vinden. Maar dat is inherent aan het werk.

En tegelijk dankte Dylann pas hardop in de klas dat papa straks dit werk mag doen voor andere mensen." Het pijnlijke en het mooie, het is er allebei. "Ik leer er steeds meer op te vertrouwen dat Hij het onder controle heeft. Ook als ik het niet heb. Gelukkig ben ik niet in mijn eentje verantwoordelijk voor ze. Ik heb Jelle natuurlijk. En ze hebben een hemelse Vader die voor ze zorgt. Op de Bijbelschool zei iemand: 'God heeft er Zelf voor gekozen dat jouw kinderen aan jou werden gegeven'. Hij maakt daarin geen fouten."

Mirjam, Jelle en kinderen.

Harde muren en gierende emoties 
Ondanks de schuurplekjes kijken Mirjam en Jelle vol verwachting uit naar de komende tijd. Jelle: "We hopen vooral dat we mooie relaties gaan opbouwen en dat we daardoorheen tot zegen mogen zijn. Voor die ene persoon. Of dat nu iemand uit de straat is of een patiënt die we naar het ziekenhuis vliegen. Dat zal er voor ons beiden anders uitzien." Mirjam: "We vinden het ook een heel mooi avontuur! We houden van andere culturen en van mensen. Het is natuurlijk een prachtige ervaring."

Hoe dat er precies uitziet weten ze nog niet. "Wij zijn mensen die niet te hoge verwachtingen hebben, maar gewoon gaan doen. Want alles wat je te veel verwacht, kan hard tegenvallen en dan heb je daar weer mee te dealen... De realistische verwachting is dat wij heel hard tegen de muren en emoties op gaan lopen. Dat zal op een gegeven moment gaan settelen. We zullen vast zien hoe we zélf veranderen. Ik hoop dat het lukt om heel dicht bij God te leven. Als gezin. En dat te zien doorwerken in de omgeving. Timor-Leste is best een christelijk land. Alleen zei iemand laatst: 'God als Vader, dat begrijpen we hier niet.' Het zou heel mooi zijn als we juist voor dat stukje iets mogen betekenen. Dat God meer echt gekend gaat worden en dat mensen zich gekend weten door Hem." "En ergens," merkt Jelle nuchter op, "weet je ook niet waar je aan begint…"

Stap uit je boot 
Wat de toekomst zal brengen, weten ze niet. Hoe de reis tot nu toe verlopen is wel. Welke ultieme tips hebben Jelle en Mirjam voor mensen die nog aan het begin van dit avontuur staan? Misschien met meer vraagtekens dan antwoorden. Mirjam: "Gewoon doen!" Jelle: "Ja, gewoon beginnen. Een vlieginstructeur zei eens: 'Je moet elke vliegles terug blijven komen. Er gaan heus wel eens lessen komen die niet zo lekker gaan, maar laat je niet ontmoedigen. Tuurlijk, als er geen vooruitgang is, dan moet je je afvragen of het wel je ding is. Maar geef niet zomaar op! Ga door, blijf stappen zetten."

Mirjam vult aan: "Er kunnen allerlei bezwaren in jezelf zijn om het niet te doen. Dat kan van alles zijn. Ik heb een boek met de titel: 'Als je op het water wil lopen, moet je wel uit de boot stappen'. Uiteindelijk gaat het erom dat je het gewoon moet gaan doen. Het maakt niet uit hoelang je op dat water loopt. Of je alleen een stuk van de opleiding doet, voordat er een deur dichtknalt. Of je vier of twaalf jaar diep in de jungle van Papoea woont. Elk stukje is mooi. Maar dan moet je wel gaan lopen. En durven. Elke stap op dat woelige water is opnieuw vertrouwen. Maar je moet er wel een keer aan beginnen.  

Kijk niet te ver vooruit, want als je dat doet durf je nooit die boot uit. Dan durf je misschien niet eens over het randje te kijken. Wat je boot ook is, daar moet je uit stappen. Gewoon doen! Want uiteindelijk is God groter dan de storm en de onzekerheid of het water je dragen kan."