De vragensteller beschrijft hoe hij zich herkent in de term biseksualiteit. Vooral de lichamelijke aantrekkingskracht tot mannen brengt verwarring. Het idee van een relatie met een man spreekt hem minder aan. Bidden en negeren maken de gevoelens niet minder. Tegelijk weet hij zich geliefd door God en geborgen in Christus. Hij zoekt daarom naar christelijke informatie en verdieping, maar durft hierover niet met anderen te spreken.

In zijn antwoord noemt Herman van Wijngaarden het moedig dat de vraag gesteld wordt. Volgens hem is biseksualiteit een weinig besproken onderwerp in christelijke kring. Goede christelijke literatuur hierover is schaars. Ook deskundigen bevestigen volgens hem dat er weinig materiaal beschikbaar is.

Van Wijngaarden erkent dat aantrekking tot beide geslachten verwarrend kan zijn. Het kan voelen als innerlijke verdeeldheid. Hij wijst erop dat labels niet doorslaggevend zijn, maar dat duidelijkheid over de eigen gevoelens wel kan helpen. Gesprekken met een deskundige, zoals een seksuoloog, kunnen daarbij ondersteunend zijn.

Belangrijker dan de vraag naar identiteit is volgens hem hoe iemand met deze gevoelens leeft voor Gods aangezicht. Het hebben van homoseksuele of biseksuele gevoelens is op zichzelf niet zondig. De Bijbel roept wel op tot een zuivere omgang met verlangens. Dat vraagt om zelfbeheersing en afhankelijkheid van God.

Van Wijngaarden benadrukt dat groei in de relatie met God de sleutel is. Wie leert leven dicht bij Christus, mag erop vertrouwen dat God op Zijn tijd richting en rust geeft. 'Je bent misschien niet volmaakt', schrijft hij, 'maar wel geliefd door God, inclusief je seksuele gevoelens.'