Vrouwen, leven, vrijheid
De 22-jarige Amini kreeg een beroerte nadat ze tijdens haar arrestatie in elkaar was geslagen door de religieuze politie. Haar dood resulteerde in protesten door heel Iran, met ‘Vrouwen, Leven, Vrijheid’ als strijdkreet. De Iraanse overheid sloeg de protesten met geweld neer, maar kon niet tegenhouden dat het uitmondde in een breedgedragen beweging die het autoritaire bewind en de decennialange discriminatie van vrouwen uitdaagt.

Vrouwen voerden het protest aan. Ze verschenen op straat zonder hoofddoek en gebruikten sociale media om hun protest aan de wereld te laten zien. Hiermee riskeerden ze arrestatie, verbanning en zelfs de dood. Marjan, een christelijke leider uit Iran, legt uit: “De moed van de jonge generatie is bewonderingswaardig. Ook veel christelijke jeugd stapte naar voren. Wij, als oudere generatie, hadden onze zorgen over het vermengen van je christen-zijn met politieke statements. We konden ze waarschuwen en voor ze bidden, maar ze niet tegenhouden.”

De Iraanse kerk nam een geheel eigen positie in tijdens deze vernieuwingsbeweging. Veel christenen baden en vastten aanhoudend voor gerechtigheid en bescherming. Sommige kerkleiders namen de zorg op zich voor een groot aantal families waarvan een dochter of een zoon was gevangengezet. Marjan: “Ze boden pastorale zorg voor ouders, voorzagen de gevangenen en hun families in het geheim van voedsel. Anderen vingen gewonde protesteerders op. Op deze manieren kon de kerk uiting geven aan hun verlangen naar vrijheid en op een goede manier Jezus’ liefde tonen.”

Op zoek naar identiteit
In de zoektocht naar gerechtigheid en waardigheid voor vrouwen, komen veel Iraniërs uit bij het christelijke geloof. Roya, zelf van streng-islamitische komaf en na haar bekering zwaar vervolgd, is een van de vrouwen die het evangelie deelt en de Bijbel uitlegt aan nieuwe gelovigen. Zij weet hoe veel vrouwen gevangen zijn onder het gezag van hun vaders, broers of echtgenoten en hoe velen in stilte lijden. Roya: “Sinds de start van de protesten, zijn we voor het eerst niet meer aan het overleven, we zijn weerstand aan het bieden.”

Tegelijkertijd is er een andere verschuiving gaande. Na de protesten, de arrestaties, de martelingen en het vergieten van het bloed van zo veel jonge mensen, begonnen velen zich af te vragen waarin ze geloofden. “Mensen zeiden, ‘Als dit is wat de islam inhoudt, dan wil ik het niet’”, vertelt Roya. Sommigen verlieten religie in het geheel, anderen begonnen een zoektocht naar een nieuwe waarheid.

“Zo veel vrouwen in Iran zijn gewond, afgewezen, verward over hun identiteit en over wie God is”, legt Roya uit. “Ze moeten weten dat ze geliefd zijn. Niet omdat ze perfect zijn, maar omdat de Here God hen heeft gemaakt en ze ziet. Hun identiteit en vrijheid moeten komen van Hem, niet vanuit de cultuur of religie, zelfs niet vanuit de protesten.” Daarom vraagt Roya om gebed: “Bid dat Iraanse vrouwen hun waarde leren kennen. Bid dat ze de Here Jezus vinden; Hij die Zijn macht niet gebruikt om te onderdrukken, maar om te genezen.”

Nieuwe golf van vervolging
Sinds enkele maanden is de vervolging van christenen verontrustend toegenomen. De start hiervan was de twaalfdaagse oorlog tussen Iran en Israël, waarbij van 13 tot 24 juni 2025 beide landen raketaanvallen op elkaar uitvoerden. Sinds de wapenstilstand zijn tenminste 54 christenen gearresteerd in 21 steden. Dit is een significante stijging ten opzichte van de veertig arrestaties in zes voorgaande maanden. Christenen worden opgepakt zonder duidelijke aanklacht en gevangengehouden op onbekende plekken. Hun families blijven achter in angst en onzekerheid.

Op publieke platformen worden protestantse christenen beschuldigd aan de kant te staan van de ‘Zionisten’ en zich als staatsvijanden te gedragen. De gelovigen worden neergezet als verraders die de aanvallen op Iran toejuichen. Dit verhaal wordt neergezet om vijandigheid tegen christenen te creëren en vervolging te rechtvaardigen.

Roya vertelt hoe een van de gelovige vrouwen die zij begeleidt is gearresteerd. Het is nu weken geleden sinds ze iets gehoord heeft van deze jonge christenvrouw. Ondanks dat ze zich waarschijnlijk eenzaam of angstig voelt, waren haar laatste woorden naar Roya vol vertrouwen. “Ze zei: ‘God heeft altijd een weg voor mij gemaakt en mij beschermd. Bid gewoon voor me. Ik weet dat wanneer ik weer contact met je kan opnemen, ik zal getuigen van Zijn wonderlijke werk’. We vertrouwen haar toe aan Gods zorg”, deelt Roya.

Dit artikel is overgenomen van de website van Open Doors.