Juist daarom verbaast het mij dat er nu in onderwijsland een oproep klinkt met de woorden: 'Stuur het CIDI de klas uit.' Alsof een maatschappelijke organisatie die zich inzet voor Holocausteducatie en het bestrijden van antisemitisme, vergelijkbaar is met een leerling die de les saboteert. Vandaar dat een actie om het CIDI in het onderwijs te verbannen voor mij een grens raakt. Want wat zegt het eigenlijk over onze pedagogische houding als we zo lichtzinnig omgaan met de ruimte van de klas? Als belijdend christen en docent godsdienst wil ik juist pleiten vóór die klas als heilige speelruimte - een plaats van luisteren, van eerlijk zoeken, van openheid naar elkaar. En die ruimte moet voor iedereen zijn, ook - en misschien juist - voor stemmen die spanning oproepen.

Ik werk op een open christelijke school, waar ruimte is voor geloof én twijfel, voor traditie én ontmoeting met andersdenkenden. In mijn lessen hanteer ik de fenomenologische benadering: ik help leerlingen religies te benaderen als menselijke verschijnselen, met hun eigen binnenkant en betekeniswereld. Daarbij laat ik mijn persoonlijke geloofsovertuiging niet los, maar ik kies er bewust voor om haar tijdelijk op te schorten in de klas. Waarom? Omdat ik geloof dat echte dialoog pas mogelijk wordt als je de ander echt probeert te verstaan voordat je je eigen waarheid uitspreekt. Juist dát zie ik als een vrucht van christelijk onderwijs: de kunst om je eigen gelijk even stil te zetten, om ruimte te maken voor ontmoeting.