Het meest recente voorbeeld betrof een incident waarbij een groep van 36 christelijke jongeren tijdens een jongerenretraite door een woedende menigte moslims verjaagd werd, terwijl politie en militairen toekeken. De jongeren verbleven in een woonhuis dat tijdelijk dienst deed als retraiteplek. Buurtbewoners beschuldigden hen ervan zonder vergunning godsdienstige activiteiten te organiseren.

De situatie escaleerde toen de menigte schreeuwde: “Vernietig dat huis, vernietig dat huis.” Ze vernielden ramen, een prieel, toiletten en de tuin, gooiden een motorfiets in de rivier en forceerden het toegangshek. Op videobeelden is te zien hoe een man een houten kruis van de muur rukt en ermee een raam inslaat.

Eerder dit jaar werden christenen uit Paccerakkang opgeschrikt door een vlag die in de buurt van hun kerk was opgehangen. Op de vlag, die aan de wand van een wooncomplex hing, stond de tekst: 'Alle moslims van Paccerakkang verwerpen sterk de oprichting van een kerk en aanbiddingsactiviteiten in onze omgeving – voor altijd.'

Hoewel de vlag diezelfde middag nog verwijderd werd, zit de schrik er sindsdien goed in. “Dit voelt als een directe aanval op onze vrijheid om te geloven en te aanbidden", zei een lokale christen anoniem. “We leven in een land waarin godsdienstvrijheid is gegarandeerd, maar toch worden we geconfronteerd met afwijzing, vijandigheid en discriminatie.”

De vragen die de SGP over christenvervolging in Indonesië stelde, zijn hieronder te lezen:

1. Bent u bekend met de artikelen “Tientallen christelijke jongeren in Indonesië aangevallen door Moslims: dit is puur christenfobie” en “Indonesische christenen opgeschrikt door vlag aan wooncomplex: jullie zijn niet welkom” en “Church permit refusal in Indonesia sparks religious freedom concerns”?

2. Behoeft elke godsdienstige activiteit in Indonesië een vergunning of geldt dit slechts in delen van Indonesië of selectief voor enkele geloven?

3. Deelt u de opvatting van de SGP dat gebedsbijeenkomsten zonder vergunning mogelijk zouden moeten zijn? Zo ja, bent u bereid bij de Indonesische overheid om voor meer ruimte te pleiten voor gebedsbijeenkomsten en kleinschalige christelijke bijeenkomsten in huizen, het liefst zonder de noodzaak voor een vergunning?

4. Bent u het met de SGP eens dat de afhankelijkheid van vergunningen bijzonder onwenselijk is waar het christendom in de minderheid is?

5. Herkent u net zoals de SGP een patroon van administratieve maatregelen die optellen tot christenvervolging, inclusief ongelijke toegang tot het recht, tegenwerking bij overheidsprocessen, en tegenwerking met vergunningsprocessen? Zo ja, welke maatregelen of welk handelsperspectief bestaat hiertegen?

6. Hoe vaak ziet u hierbij dat administratieve maatregelen, vergunningen en overige processen eigenlijk verdraaid worden en selectief ingezet als christenvervolging? Welke rol speelt dit in de lokale contacten van het ministerie en het postennetwerk in landen waar christenvervolging speelt?

7. In dit geval heeft de Indonesische overheid zelf bemiddelend opgetreden, maar was groeiende maatschappelijke intolerantie en volkswoede een probleem. Welke mogelijkheden ziet u om dit weg te nemen en de interreligieuze verhoudingen te verbeteren?

8. Welke strategie hanteert u om christenvervolging te bestrijden en geloofsvrijheid te bevorderen waar de overheid formeel vrijheid van religie garandeert maar volkswoede en spanningen tussen religieuze groepen alsnog uitmonden in christenvervolging?

9. Welke mogelijkheden ziet u om bestaande initiatieven voor religieuze verzoening en harmonie, zoals onder andere het initiatief Forum Kerukunan Umat Beragama (FKUB), te steunen of bevorderen?