Al van jongs af aan zag Jane hoeveel ongelijkheid er is in de wereld. “Toen ik 15 was, ging ik naar Zuid-Afrika. Op een dag zagen we twee hutjes en een man met geamputeerde onderbenen die op de rug van iemand anders werd gedragen. We voelden hun argwaan. Dit keer hadden we geen voedselpakketten bij ons. We beloofden terug te komen, en dat deden we. De organisatie waarmee ik de reis maakte, zorgde ervoor dat de twee gezinnen zeven jaar lang elke week eten kregen. Een jaar later zag ik dat een van de gezinnen een stuk land had gekregen van de regering en al begonnen was met het bouwen van een huis. Doordat ze voedsel kregen, was er ruimte om na te denken over andere stappen in hun leven. Ze konden een identiteit aanvragen, waardoor de overheid nu weet dat ze bestaan en ze een stuk land kregen toegewezen.”

Het is moeilijk om gelijk wereldarmoede op te lossen, maar voor deze familie waren deze voedselpakketten een wereld van verschil,” vertelt Jane. 

Groot rechtvaardigheidsgevoel
Jane omschrijft haarzelf als iemand met een groot rechtvaardigheidsgevoel. “Ik vind het schrijnend om te zien dat het grootste verlangen voor veel kinderen nog steeds voldoende eten is. Het zou toch niet zo moeten zijn dat je je zorgen moet maken over eten? Dit is niet alleen ver weg, maar ook dichtbij een probleem. Ook hier zijn mensen die elk dubbeltje moeten omkeren om rond te komen. Ik vind het belangrijk om te letten op de mensen om me heen, waar dit dan ook is. Dat hoeven geen grote meeslepende dingen te zijn, maar dat kan al simpelweg door naar elkaar om te kijken en te delen van wat je hebt.”

Gekozen worden
Eén manier waarop Jane omziet naar de mensen om haar heen, is als sponsor van Joshua uit Oeganda. “Joshua heeft mij uitgekozen als sponsor. Dat vond ik zo bijzonder. Het idee dat hij in Oeganda mijn foto zag en mij uitkoos. Ik vond het erg spannend. Ik ben geboren met minder vingers aan mijn handen en tenen aan mijn voeten. Dat is zichtbaar op de foto. Ik weet niet hoe hier naar gekeken wordt in sommige culturen. Dat maakte het voor mij spannend. Ik ben erg benieuwd naar Joshua. Naar wat hij nodig heeft wat zijn leven een stukje beter zou kunnen maken. Ik geloof ook dat wij zo veel van hem en zijn gemeenschap kunnen leren, en daar ben ik erg benieuwd naar.” Jane hoopt dit jaar door muziek als verbindende factor het verhaal van World Vision te vertellen. In haar concerten, maar ook in haar omgeving. “Toen ik werd gekozen, deelde ik dit in één van mijn koren. Nu merk ik dat koorleden regelmatig naar Joshua vragen en nieuwsgierig zijn.” 

Gewoon kind zijn
Jane heeft één groot verlangen en dat is dat de wereld een veilige en liefdevolle plek mag zijn voor kinderen, iets wat ze ook hoopt voor Joshua. “Dat kinderen écht kind kunnen zijn en genoeg voorzieningen hebben om hun talenten te ontdekken. Ik hoop dat World Vision kan laten zien dat ze een betrouwbare partner zijn waar kinderen op kunnen vertrouwen. Zodat de kinderen weten dat als iemand zegt tegen ze zegt: ‘Ik kom terug of ik kom eraan’, dat dit ook gebeurt.” 

Verlangen voor volgend jaar
Dit verlangen van zangeres Jane is iets waar hulporganisatie World Vision in gelooft. World Vision zet zich al meer dan 70 jaar in samen met gemeenschappen, donoren, partners en overheden om de wereld een fijne plek te maken voor kinderen, zodat ze in staat zijn uit armoede op te staan en de vreugde van een veranderd leven kunnen ervaren. Het verlangen van World Vision voor 2025 is dan ook dat minder kinderen zich zorgen hoeven te maken over voedsel, maar zoals Jane zegt, ‘gewoon kind mogen zijn’. 

Kom jij ook in actie voor kinderen die opgroeien in extreme armoede door een maaltijd te doneren? Dat kan op de website van World Vision!