Toen ik zwanger werd van degene met wie ik destijds een relatie had, wist ik niet goed wat ik moest doen. Ik heb altijd een kinderwens gehad. Zoiets moois had het mogen zijn, maar voor mij was het een nachtmerrie. Ik weet nog dat er, toen ik hem vertelde dat ik zwanger was, ergens nog een klein beetje hoop in mij zat. Als hij had gezegd: we gaan dit doen, we komen hier wel uit, dan had ik het gedurfd.

Maar zijn reactie was totale doodsangst. Hij werd wit van angst en paniek. Ik dacht: hij is hier niet klaar voor, en alleen kan ik dit niet. Ik maakte mijn keuze vooral vanuit ratio en angst. Financieel zat ik er niet goed voor. Onze relatie was eigenlijk al voorbij. Ik had mezelf aangepraat dat het maar een pil was. Maar op het moment dat ik de keuze had gemaakt om die pil in te nemen, werd ik overrompeld door schaamte.

Een gevoel van afwijzing
Naast angst en ratio speelde er ook een gevoel van afwijzing. Toen ik de reactie van mijn ex-partner zag, voelde het alsof hij niet alleen mij afwees, maar ook ons kind. Dat was een ontzettend diep gevoel. Alsof ik niet waardig was, én alsof mijn kind niet waardig was.

Zelf dacht ik op dat moment juist uit liefde te handelen. Mijn kind verdient beter, dacht ik, dit is niet de situatie waarin ik het geboren wil laten worden. Pas achteraf zag ik dat ik ons kind daarmee zelf ook afwees. Ik denk dat ik toen niet begreep wat liefde eigenlijk is, en hoe je iemand het beste liefhebt.

Ik voelde voortdurend de druk om te doen alsof ik alles voor elkaar had. Maar waar ik jarenlang mee heb gekampt, is walging voor mezelf. Als ik aan dat besluit dacht, haatte ik mezelf. Zelfs dat kon ik niet uitspreken, want dan werd het echt.

Ik had destijds niet het idee dat ik hierover kon praten. Ik was eigenlijk heel alleen. Ik stond volledig in de overlevingsmodus. Ik kon er niet helder over nadenken en dus stopte ik het weg. Het mocht er eigenlijk niet zijn. Het was te zwaar, te ingewikkeld en het moest vooral verborgen blijven.

Afleiding
Ik stortte me op alles wat wel goed voelde. Op mijn werk, op daten, op geld verdienen, op alles wat me maar afleidde. Ik wilde niet voelen wat er onder dat alles zat. Hoe drukker ik was, hoe beter. Mijn lichaam ging wel, maar mijn hart niet. Ik was er, maar ik was er niet. Ik dacht: dit is een geheim dat ik mee zal nemen in het graf.

In het jaar waarin ik deze keuze maakte, raakten twee nichten van mij zwanger. Een van hen was net getrouwd. Ik kon dat op dat moment niet aanzien. Niet omdat ik jaloers was, maar omdat het me confronteerde met alles waarvan ik dacht dat ik had gefaald. Ik voelde me onwaardig. Voor haar was ik de grote nicht, maar wat had ik haar nog te leren? Ik had geen relatie meer en had mijn kind geaborteerd, terwijl zij getrouwd was en een kind kreeg. Ik trok me terug en verbrak het contact. Inmiddels is dat anders. Hun kinderen zijn nu even oud als mijn kindje zou zijn. Dat is bitterzoet: als ik hen zie, mag ik aan mijn kindje denken.

Ik was alleen maar aan het wegrennen. En uiteindelijk word je moe. Als ik thuis alleen zat, sprong er ineens een beeld voor me: de doodsangst op het gezicht van mijn ex, of het moment dat ik in bed lag met de krampen. Pas veel later durfde ik te kijken naar wat er werkelijk onder al die gevoelens zat. Tijdens therapie kwam ik voor het eerst bij die diepere pijn. Ik had in die periode ook paniekaanvallen en merkte dat ik dit niet langer volledig kon controleren. Onder alle angst en schaamte zat gewoon een heel verdrietig meisje. Daar kon ik toen nog niet bij.

God wist alles al
Toen ik tot geloof kwam, begon er een nieuwe fase in mijn heling. Ik besefte dat God alles al wist. Ik hoefde niets voor Hem te verbergen en hoefde me niet beter voor te doen dan ik was.

Stap voor stap durfde ik steeds meer toe te laten. Eerst durfde ik er alleen maar over na te denken. Daarna durfde ik het in gebed te brengen. Uiteindelijk durfde ik het ook uit te spreken. Jarenlang had ik bijna niets gevoeld, en ineens kwam alles tegelijk. Het was overweldigend.

En naast het verdriet over de abortus kwam er iets anders. Ik had al snel spijt gehad van de keuze, maar daaronder zat een nog diepere laag: ik rouwde om mijn kindje. Daar had ik heel lang niet aan durven komen. Het was persoonlijker en kwetsbaarder dan alleen zeggen: ik heb spijt van mijn keuze.

Ik begon mijn kindje steeds meer te zien als een daadwerkelijk persoon. Dit was niet alleen een kindje. Dit was mijn kindje. Een kind van wie God hield. Een kind dat onderdeel is van mijn verhaal. Ik hoef die pagina niet uit mijn leven te scheuren omdat ik hem liever niet had willen schrijven. Die pagina bestaat. En die pagina verdient een plek in het boek.

Mijn kindje was nog maar heel, heel klein, maar heeft zoveel in mij gedaan. Ik weet wat rouwen is: ik verloor mijn vader toen ik zestien was. Hij was mijn beste vriend, en ik mag hem missen omdat hij er is geweest. Datzelfde heb ik bij mijn kindje. Mijn kindje is er geweest. Ik mag hem of haar missen. Dat zegt alles over de liefde voor een kindje dat ik nooit heb gezien en nooit heb mogen vasthouden.

Ik hoef mijn verdriet niet langer weg te drukken. Door het toe te laten, kan ik mijn kindje erkennen en rouwen om wat er niet meer is. Mijn kindje is onderdeel van mijn verhaal. Rouwen is een vorm van houden van. En die rouw mag er zijn.

Dit is een politieke reclameboodschap over beleid of maatschappelijke thema's. Meer informatie op politiekereclame.nl