Op 27 september 1978 landde Hans Hamoen op een vliegveld in Moskou. Hij was voor zijn werk naar de toenmalige Sovjet-Unie gereisd, samen met zijn collega Hendrik van Buren. Wat zijn reisgenoot niet wist, was dat Hamoen naast een koffer met kleding ook een koffer vol Bijbels bij zich had.

Iemand had hem vooraf verteld dat christenen in de Sovjet-Unie dringend behoefte hadden aan Bijbels. Hamoen besloot de boeken mee te nemen, zonder goed te beseffen welke risico's hij daarmee liep. "Dat was eigenlijk een beetje naïef van mezelf, moet ik eerlijk zeggen", blikt hij terug.

Drie uur wachten bij de douane
Bij aankomst schrok Hamoen van de lange rijen voor de douane. Hij zag hoe medewerkers vrijwel iedere koffer openden en spullen uit de bagage haalden. Drie uur lang stond hij in de rij. Ondertussen bleef hij bidden dat de douane zijn boeken niet zou ontdekken.

Toen zijn collega Hendrik aan de beurt was, gebeurde er iets onverwachts. Van Buren, die vloeiend Russisch sprak, begon fel tegen de douanemedewerkster te praten. Hamoen verstond niet wat er werd gezegd, maar zag dat de vrouw geschrokken reageerde. Tot zijn verbazing mochten beide mannen zonder bagagecontrole doorlopen. Hij beschouwde het als een wonderlijke gebedsverhoring.

De volgende dag ging Hamoen op zoek naar het adres waar hij de Bijbels moest afleveren. Dat bleek lastiger dan verwacht. De huisnummering was voor hem onbegrijpelijk en hij was bang dat zijn zoekende gedrag argwaan zou wekken. Na enige tijd rondlopen stond hij plotseling voor het juiste huis. Toen hij aanbelde en vertelde dat hij uit Nederland kwam met Bijbels, werd hij bijzonder hartelijk ontvangen. De bewoner omhelsde en kuste hem.

Al snel ontdekte Hamoen waarom de man zo blij was. De avond daarvoor had de bewoner een telefoontje gekregen van christenen uit de richting van Siberië. Zij vertelden dat ze een droom hadden gehad waarin ze zijn telefoonnummer hadden gekregen. Daarom wilden ze de volgende dag naar hem toe reizen om Bijbels op te halen. De man had hun uitgelegd dat hij helemaal geen Bijbels bezat. Toch waren de christenen ervan overtuigd dat ze moesten komen.

Precies op de dag van hun aangekondigde bezoek stond Hamoen met een koffer vol Bijbels voor zijn deur. Voor Hamoen werd de ontmoeting een bijzondere bevestiging dat God zijn reis leidde.

Twee jaar later ontdekt de douane de boeken
In 1980 keerde Hamoen terug naar Moskou, ditmaal als onderdeel van een officiële Nederlandse handelsdelegatie. Hij reisde met vertegenwoordigers van het ministerie van Economische Zaken en andere zakenmensen. Opnieuw nam hij christelijke boeken mee. Ditmaal ging het om concordanties in de Armeense taal, die hij in kussenslopen had verstopt.

Anders dan bij zijn eerste bezoek werden zijn koffers nu wel geopend. De douane ontdekte de boeken en een medewerker vertelde hem dat hij die niet mocht invoeren. Hamoen ging met de man in discussie. Toen de douanebeambte hem erop wees dat hij als zakenman naar de Sovjet-Unie was gekomen, antwoordde hij: "Maar ik ben zakenman en christen."

Hij legde uit dat de boeken bestemd waren voor zijn geloofsgenoten, die hij als zijn familie beschouwde. Toen bleek dat de douanemedewerker uit Armenië kwam, merkte Hamoen op dat hij ook daar christelijke broeders en zusters had. De uitleg mocht niet baten. De boeken werden in beslag genomen.

Hamoen vertelt dat de KGB hem vervolgens beperkingen oplegde in zijn bewegingsvrijheid. Omdat hij deel uitmaakte van een officiële handelsdelegatie, kon hij zijn reis uiteindelijk wel afronden. De gevolgen bleven echter niet uit. "Uiteindelijk ben ik daardoor wel persona non grata geworden in Rusland", zegt hij. "Daarna mocht ik niet meer terugkomen."

Bekijk de eerste aflevering en abonneer je hier op het YouTube-kanaal Six Crosses: