Willemijn groeide op in wat wordt omschreven als een normaal gezin, maar had het tijdens haar schooltijd niet gemakkelijk. Rond haar achttiende raakte ze depressief. Wat volgde was een periode van ongeveer acht jaar waarin gedachten aan de dood voortdurend aanwezig waren.

Ze zocht professionele hulp en kwam bij de ggz terecht. Toch kijkt Willemijn kritisch terug op de begeleiding die ze daar ontving. Tijdens haar laatste crisis voelde ze zich naar eigen zeggen in de steek gelaten. "Daarna wilde ik nooit meer een psycholoog" vertelt ze in de podcast.

De psychische klachten werden zo ernstig dat Willemijn niet alleen meerdere pogingen deed om haar leven te beëindigen, maar ook euthanasie wilde aanvragen. Dat proces liep echter vertraging op. In de periode die daarop volgde, merkte ze dat haar situatie begon te veranderen en het geleidelijk beter met haar ging.

Tegelijkertijd kreeg het geloof een nieuwe plaats in haar leven. Midden in die moeilijke periode bad Willemijn naar eigen zeggen voor het eerst met volledige overgave tot God. Niet veel later werd ze geraakt door een psalm die haar mantelzorger toevallig had aangezet. Die ervaring maakte diepe indruk op haar en kreeg betekenis binnen de verandering die ze op dat moment doormaakte.

Hoewel de ggz ook daarna nog betrokken bleef, ervoer Willemijn die hulp niet als de belangrijkste reden voor haar verbetering. Integendeel: in de podcast vertelt ze dat de zorg in die fase naar haar ervaring eerder nieuwe problemen veroorzaakte dan dat die haar herstel ondersteunde.

Bekijk en beluister het volledige gesprek met Willemijn Fokker en klik hier voor meer afleveringen van De Podcast van je Leven!: