Simon wordt in de Bijbel beschreven als 'een man met magische krachten'. Toen hij de wonderen van de apostelen zag, bekeerde hij zich tot het christelijk geloof. Maar toen hij de gave van de Heilige Geest wilde kopen, werd hij streng terechtgewezen door Petrus. Door zijn daad, werd later de handel in kerkelijke ambten aangeduid als 'simonie'.

Het landgoed werd gevonden bij opgravingen van de Israëlische Oudheidkundige Autoriteit (IAA) en het ministerie van Huisvesting. Het complex bestond zo’n vier eeuwen lang, van de 4e tot de 7e eeuw n.Chr. in de tijd van de Romeinse en Byzantijnse heerschappij.

Volgens opgravers Alla Nagorsky en dr. Daniel Leahy Griswold laten de vondsten zien hoe rijk de Samaritaanse gemeenschap was. Zij zeggen: “De grootte en pracht van de gebouwen, de kwaliteit van de mozaïekvloeren en de indrukwekkende landbouwinstallaties wijzen allemaal op grote welvaart en voorspoed.”

Op de plek zijn mozaïeken, versieringen met vruchten, een oliemolen, een opslagruimte en een openbaar reinigingsbad gevonden. Nagorsky legt uit: “Dit type oliemolen komt vooral voor rond Jeruzalem en de Judeese laagvlakte en is minder gebruikelijk in Samaria.”

Zij vervolgt: “De rijkdom en luxe van de gebouwen maakten later plaats voor olieproductie en landbouw. Nieuwe muren beschadigden de mozaïekvloeren, en prachtige zuilen en kapitelen werden in de muren hergebruikt.”

In de 5e en 6e eeuw kwamen de Samaritanen in opstand tegen het Byzantijnse gezag. Veel nederzettingen werden vernietigd. Toch bleef dit landgoed bestaan en werd daarmee de Samaritaanse cultuur in leven gehouden. 

Nagorsky besluit: “Op deze fascinerende plek zien we de hele geschiedenis van de Samaritaanse gemeenschap, zowel de perioden van bloei als de periode van neergang. De vondsten helpen ons hun verhaal door de eeuwen in beeld te brengen.