Ondanks dat Lito in een rolstoel zit, bekijkt hij het leven positief. “Er is zoveel om positief over te zijn”, vertelt hij aan presentator Jan van den Bosch. “Ik denk dat dankbaarheid ook de stimulatie is voor mijn positiviteit. Die dankbaarheid heb ik vanuit mijn geloof.”

“Ik heb mijn handicap inmiddels volledig geaccepteerd”, vertelt Lito vervolgens. “En eigenlijk ook alle voordelen die erbij komen.” “Voordelen?”, vraagt Van den Bosch ietwat verrast. “Het feit dat ik al sinds mijn elfde als topsporter over de hele wereld reis, heb ik mede te danken aan mijn handicap. In plaats van naar de nadelen te kijken, probeer ik vooral naar de voordelen te kijken die erbij komen.”

Double wheelie en Guinness Book of Records
Een van de grootste prestaties die Lito als atleet neerzette was de double wheelie in 2023. Hierbij wist hij liefst 30 kilometer lang op de twee achterwielen van zijn rolstoel te rijden. Hoe hield Lito dat al die tijd vol? “Je leeft ernaar toe. Op het moment dat je een doel hebt, is het een kwestie van daarin geloven. En tijdens het uitvoeren is het gewoon focussen op datgene wat je voorbereid hebt.”

Met zijn unieke prestatie kwam Lito vervolgens in het Guinness Book of Records terecht. Daar is hij nog altijd beretrots op. “Dat is geweldig! Het was vooral een mentale uitdaging om te kijken of ik inderdaad tien uur lang gefocust kon blijven op mijn doelen. Dat het lukte is natuurlijk supervet!"

Op het randje van de dood
Maar achter al die behaalde successen gaat een diep en een aangrijpend levensverhaal schuil, zo vertelt hij later. De atleet werd in Brazilië geboren. Zijn ouders waren zo arm dat ze hem moesten afstaan aan een Nederlands pleeggezin. “Ik was twee maanden oud toen ik geadopteerd werd. Het enige wat ik weet is dat mijn ouders in Brazilië onvoldoende geld hadden om voor mij te zorgen. Ik had niet alleen mijn handicap (doelt Lito op het feit dat hij in een rolstoel zit, red.) maar ook nog problemen aan mijn longen, hart, nieren en blaas. Alles wat fout kon gaan, ging fout. Er was geen mogelijkheid om voor mij te zorgen.”

Toen Lito in het ziekenhuis terechtkwam, was het dusdanig slecht met zijn gezondheid gesteld dat de doktoren dachten dat hij het niet zou halen. “Op een gegeven moment zeiden ze tegen mijn pleegouders: ‘Neem maar afscheid, want hij gaat het niet halen.’ Op dat moment - en dat is wat mij moeder mij altijd vertelde – veranderde er iets in mijn hele houding, waardoor het een wonder is dat ik vandaag tegenover je zit", zegt hij tegen Van den Bosch.

Slachtoffersvragen
Lito’s levenspad was allesbehalve gemakkelijk. Zo begon hij op zijn zestiende verslavende middelen te gebruiken. “Ik had vanaf vrij jonge leeftijd – ik denk dat ik toen een jaar of tien was – heel veel waaromvragen. Ik noem het ook wel eens de ‘slachtoffersvragen'. Ik vroeg mij af: waarom zit ik in een rolstoel? Waarom heb ik een handicap? Waarom ben ik geadopteerd? Ik vond het allemaal niet eerlijk. Om die vragen te ontwijken, hing ik op een gegeven moment veel op straat rond. Ik begon te blowen en te feesten. Het was vluchtgedrag. De vragen die ik had, frustreerde mij."

Op zijn 18e gebeurde er iets dramatisch. “Ik was naar een feestje gegaan en daar werd ik – samen met mijn beste vriend – door twee dames gevraagd om naar de afterparty te komen. Wij zijn gegaan. Er stonden flessen Fanta op tafel en ik dronk ervan. Aan een van de dames vroeg ik: waarom smaakt het zo raar? Zij zeiden: ‘Dat is GHB.’ Op dat moment had ik daar nog geen ervaring mee, waarop ze zeiden: ‘Probeer over te geven, want het is gevaarlijk voor je.’ Maar het lukte mij niet om over te geven. Vijf minuten nadat ik op de bank was gaan zitten, ben ik met mijn ogen open knock-out gegaan.”

Lito kwam vervolgens in coma terecht. Daar is hij naar eigen zeggen nog altijd dankbaar voor. Hij legt uit waarom. “Ik was 18 jaar en op dat moment actief als topsporter. Maar tegelijkertijd was ik nog steeds aan het vluchten voor al die waaromvragen die mij ontzettend veel frustratie gaven. Door die coma ben ik gaan zoeken naar datgene wat mij in leven had gehouden. Ook omdat de artsen mij vertelden dat het wetenschappelijk gezien gewoon niet mogelijk was dat ik nog leefde.” 

En in die zoektocht kwam hij bij God uit. Dit veranderde zijn leven compleet. Al ging daar wel een hele weg aan vooraf. “Ik stond op dat moment voor alles open. Drie maanden na het incident, vroeg een klasgenoot aan mij: ‘Wil je met mij mee naar de kerk?' Aangezien ik voor alles openstond, ging ik mee. Daarvoor had je mij nooit hoeven vragen om mee naar de kerk te gaan. Ik ging mee naar een kerk in Nijmegen en tijdens de aanbidding ervaarde ik iets fysieks, een aanwezigheid, een warmte. Daarom wist ik: diegene die hier nu aanbeden wordt, dat is degene die mijn leven gered heeft. Ik wist niet hoe dat eruit moest zien, maar ik wist wel dat het God was.”

Benieuwd naar het volledige interview? Bekijk dan onderstaande video van Hour of Power terug. Daarin vertelt Lito onder meer wat God voor hem betekent, waarom hij stopte met rolstoeltennis en hoe hij zich als rolstoelracer voorbereidt op de Paralympische Zomerspelen van 2028 in Los Angeles.