Het is 2016. Julia heeft een goed betaalde baan als financieel medewerkster bij een leverancier van kunststoffen. Ze houdt van haar werk en doet het met passie en gevoel van verantwoordelijkheid. 

“Toch gaf het uiteindelijk geen voldoening”, vertelt Julia, terwijl ze terugblikt op die periode. “Ik was bezig geld te verdienen voor iemand die ik niet eens kende, omdat het moederbedrijf in Italië gevestigd was.” Julia ging in haar gebed aan de slag met het groeiende gevoel dat er iets ontbrak. “Ik bad tot God: ‘Heer, ik zit hier elke dag geld te verdienen en dat is goed. Maar er is iets in mijn hart dat ik veel liever doe, en dat is Uw Woord verkondigen. Nu lukt het echter niet, want er moet toch brood op de plank komen.’ Ik voegde eraan toe: ‘Al kan ik maar een paar uurtjes per week via de computer evangeliseren, dan is het al goed.’ Ik heb het toen losgelaten - ik dacht: de Here God weet het en Hij heeft mijn hart gezien.”

Aan een zijden draadje
Niet lang daarna wordt Julia ziek. Aanvankelijk denkt ze dat het om griep gaat. De huisarts constateert een stevige longontsteking en geeft een kuur mee. “Daarna moest het over zijn. Maar het ging niet over, niet na een week, niet na anderhalve week.” Eindelijk zakt de koorts en Julia gaat weer aan het werk. Maar na een dag of drie gaat het helemaal mis. Julia: “De koorts kwam in alle hevigheid terug. Mijn huisarts besloot een ambulance te bellen; ik moest worden opgenomen. Wat bleek? Ik had open tbc en een longontsteking. Midden in de nacht werd mijn man gebeld dat hij en de kinderen moesten komen, want ik zou het misschien niet halen… Mijn leven hing aan een zijden draadje.” Tot overmaat van ramp krijgt ze een bloeding in haar long. “Dat was heel gevaarlijk. Maar mijn man ging bidden en de bloeding stopte. God was erbij!”

“Dit is het!”
Al met al ligt Julia zes weken lang in het ziekenhuis. Daarna wordt ze voor honderd procent door de Arboarts afgekeurd. “Kort erna zag ik een advertentie op Facebook voorbij komen, om chatter te worden bij GlobalRize. Ik dacht: ‘O Heer, dit is het! Halleluja!’ Ik werd getraind om mensen die online aankloppen om antwoorden op levensvragen, te woord te staan. Dit was werk dat ik een paar uurtjes per dag kon doen! Wat een gebedsverhoring.” Peinzend: “Kijk, ik had er niet om gevraagd ziek te worden. Maar God gebruikt alles in mijn leven om Zijn doel ermee te bereiken.”

Julia gaat met passie aan de slag. Een aantal uren per week zit ze achter de computer en staat ze mensen te woord van over de hele wereld. “Ze komen aan met allerlei problemen: lichamelijke, geestelijke, financiële, sociale… Ik mag Gods liefde aan hen doorgeven en met hen bidden. Het is zulk prachtig werk.”

Een zachte stem
Helaas blijft het niet bij deze periode van ziekte. In 2020 moet Julia voor een controlefoto naar het ziekenhuis. “Ik ging er vrij relaxed heen, het was maar voor controle. Maar na twee dagen kregen we telefoon: er waren vlekjes geconstateerd op de longen, de lever en de lymfeklieren. We moesten snel naar het ziekenhuis en zaten tegenover een groot artsenteam.” Julia zucht. “Ik bleek longkanker te hebben. Bij dat woord leek de grond onder mijn bestaan weg te zakken. We waren allemaal totaal van slag: mijn man, mijn kinderen en ikzelf.” 

Wat volgt, is een periode van afspraken, onderzoeken, maar ook van verwarring. “Op een keer trok ik me terug, om even tijd met God alleen te hebben. In mijn hart schreeuwde ik het uit naar God: ‘Waarom?’ Er klonken allerlei stemmen door mijn gedachten, ook gemene stemmetjes die dingen zeiden als: Heb je nog niet genoeg meegemaakt? Waarom moet dit nu? Toen, ineens, hoorde ik een zachte stem: ‘Het komt goed’. Het klonk zo duidelijk, dat ik om me heen keek of ik wel alleen in de kamer was. ‘Heer, bent U dat?’ vroeg ik verbaasd. Ik werd overweldigd door vrede en rust. Er groeide vertrouwen voor de toekomst in mij.”

Dal van diepe duisternis
Julia krijgt daarna immuuntherapie aangeboden, die heel goed bij haar aanslaat. “Ik bad dat één ding me bespaard zou blijven: chemotherapie. Om mij heen zag ik mensen die dat ondergingen en daar zo vreselijk ziek van werden… Maar ik kwam er niet onderuit. Op een gegeven moment gaf de arts aan dat chemo’s toch nodig waren. O, ik was ziek, zó ziek… Ik gun niemand chemotherapie. Het chatten heb ik in die periode stopgezet, dat ging niet meer. Ik ging door een dal van diepe duisternis. Toch ervoer ik de waarheid van Psalm 23: 'Uw stok en staf vertroosten mij.' Het komt goed.” Na de chemo’s moest Julia herstellen en dat ging gelukkig voorspoedig. Erna volgden bestralingen. “De arts zei: ‘We gaan echt voor genezing.’ Dat was bemoedigend, we gingen ergens naartoe werken. En er bleken maar acht bestralingen nodig te zijn, in plaats van de verwachte dertien. De Heer is met iedere stap die we zetten. Hij is zo goed.” 

Kansen om te getuigen
De bestralingen zijn op het moment van het interview nog maar net achter de rug. Julia mist energie, maar voelt zich wel goed. “We hebben geleerd wat geduld is”, vertelt ze, “wat wachten op God is. Soms mis ik die intieme momenten met de Heer.” Haar man knikt instemmend. “Onze kinderen hebben ook zo hun vragen: ‘Mama leeft zo dicht bij God, waarom moet haar dit overkomen?’ Maar weet je, God houdt problemen niet weg, maar Hij helpt je er wel doorheen. Met mijn God spring ik over hoge muren.” 

In het ziekenhuis krijgen Julia en haar man Eef volop kansen om te getuigen van de hoop die in hen is. “Ik moest een scan laten maken in het ziekenhuis. Terwijl ik de scan liet maken, was er bij mijn man in de wachtkamer een vrouw die zat te huilen. Hij sprak met haar over Jezus en toen ik terugkwam, hebben we samen voor haar gebeden, terwijl er allemaal mensen omheen zaten. Mensen vinden het fijn als je zegt: Ik zal voor je bidden.” Ook tegen de artsen neemt Julia geen blad voor de mond: “Ik zei eens: ‘Bang om te overlijden ben ik niet. Het is hoe dan ook een win-win situatie voor mij. Als ik overlijd, ga ik naar Jezus en dat is winst. Als ik genees, blijf ik bij mijn gezin en dat is ook winst. Het is voor mijn gezin verschrikkelijk als ik sterf, maar voor mijzelf niet.”

Elkaars tranen voelen
Inmiddels heeft Julia het chatten weer opgepakt. “Ik krijg wanhopige mensen in de chat, mensen die zeggen: ik maak er een eind aan. Het zijn gebroken mensen, mensen die worstelen met verslavingen of andere problemen. Ik heb, toen ik opgroeide, veel verslaving van dichtbij gezien; ik weet wat dat met een mens doet. Ik wil dat de persoon aan de andere kant van het scherm weet: 'Jezus leeft. God houdt van jou.' Als het gepast is, geef ik mijn getuigenis. Vaak zijn ze daar even stil van, en dan zeggen ze: 'Wat een wonder, dankjewel voor je verhaal.' In het contact met mensen in nood krijg ik vaak een Bijbeltekst in gedachten, die ik dan doorgeef. Natuurlijk dring ik er ook op aan dat mensen professionele hulp zoeken als dat nodig is.” 

Chatten leert bidden
Is er een contact geweest dat er voor haar uit springt? Julia moet er even over nadenken. “Er was een mevrouw aan wie ik de tekst uit Jesaja 53 doorgaf: 'Zijn striemen zijn mij tot genezing geworden.' Ik vertelde mijn getuigenis. Wij voelden elkaars tranen bijna, er was ondanks het feit dat het contact online was, zo’n gevoel van nabijheid. Ik heb voor haar en met haar gebeden.”

Ze voegt eraan toe: “Het chatten leert mij bidden om de leiding van de Heilige Geest, om woorden. Wat zeg je tegen een moeder die amper weet hoe ze haar kinderen te eten moet geven? Vaak stel ik eerst een aantal praktische vragen, en dan: mag ik met u bidden? Als dat mag, ga ik helemaal los. En soms keert iemand terug in de chat om te vertellen hoe gebeden verhoord zijn.”

Groot verlangen
Julia en haar man ervaren dat God voor hen zorgt. “Eef had een installatiebedrijf dat goed liep, heel goed zelfs. Maar toen ik zo ziek werd, is hij ermee gestopt en werd hij mijn mantelzorger. En wat denk je? We hebben het nog nooit zo goed gehad als nu. God voorziet in alles wat we nodig hebben en nog veel meer.”

Natuurlijk zijn er momenten van angst en spanning. Julia heeft ook last gehad van nachtmerries. Julia: “Soms is het kruis heel zwaar. Met name de tweede en derde kuur waren intens. Ik dacht weleens: 'Vader, wat zou ik U graag even opbellen. Of even tegen U aanleunen.' Een keer lag ik in bed en voelde ik letterlijk een hand op mijn schouder. Ik kreeg zo’n vrede in mijn hart. Die ervaring staat gegrift in het diepste van mijn ziel.” 

Julia heeft veel ingeleverd qua energie en zal tijd nodig hebben om te herstellen. “Ik heb een groot verlangen om online te evangeliseren, vooral omdat dat zo goed te combineren is met mijn fysieke beperkingen nu. Ik denk dat ik mensen wel wat te vertellen heb, zeker wat betreft mijn persoonlijke ervaringen. Dat ik nu online het evangelie kan delen, ervaar ik als een Godswonder.”