Duizenden jongeren hebben in de loop van de jaren deelgenomen aan het onderwijs van de EH. “Er zijn hier zoveel mensen vandaan gekomen met enthousiasme om iets te betekenen in deze wereld. In het jaar gebeurt er iets waardoor jongeren gaan kijken naar hun plek in de wereld en hoe ze van betekenis willen zijn met dat wat hen door God is toevertrouwd. Ik weet nog dat ik in een van de eerste Trajectjaren (een van de onderwijsvormen van de EH, red.) college mocht geven en dat er een jongere naar me toe kwam en zei: 'Mevrouw, u moet weten: wij zijn allemaal mislukt', waarop ik zei: 'Nee, er is iets niet goed gegaan en daar mag je heel veel van leren, maar jíj bent niet mislukt.' En dat is de beleving vaak. Maar als er iets fout gaat, dan weet je in ieder geval hoe het niet moet.”

Wat betekent het EH-Basisjaar en wat typeert Van Dijk die zich hier bijna 22 jaar lang met ziel en zaligheid heeft ingezet? “Wij nodigen mensen uit om zelf voetsporen te willen nalaten op deze aarde. We willen mensen niet invullen, niets voorschrijven. Daar wil ik ver vandaan blijven. Ik zie dat mensen hier ontwaken, iets willen gaan doen, iets gaan willen betekenen en vrucht willen dragen. Ik zie mensen die met enthousiasme en met vuur hier weer vertrekken.”

Bedreiging
Wat was 45 jaar geleden het ideaal van de oprichters? Els: “Dat was vooral een soort barrière opwerpen tegen de grote seculariseringslag van de laatste jaren. Die was enorm. Vooral voor jonge mensen die gingen studeren en voor het eerst geconfronteerd werden met termen als evolutietheorie had dat een beangstigende werking. De EH werd toen ook heel intellectueel ingestoken; vooral apologetisch, antithetisch, tegen alle wereldse beïnvloedingen in die jonge mensen bedreigen.

Ik was bijna klaar met mijn universitaire studie, toen ik bij de Evangelische Hogeschool terechtkwam. Ze waren op zoek naar een pedagoog en onderwijscoördinator. Zo ben ik hier binnengekomen in 1990. Ik heb toen ook nog gedoceerd bij de School voor de Journalistiek (ESJ).” Zo studeerde Tijs van den Brink nog onder haar toeziend oog af.

Sinds die tijd is er veel veranderd. De komst van sociale media en een vrije seksuele moraal die overal verkondigd wordt, raakt Van Dijk. “Ik zie het voor mijn ogen gebeuren. We bespreken tijdens het jaar de thema’s identiteit, relatievorming en man/vrouw beeld. Ik zeg dan altijd heel eerlijk tegen studenten dat we er pakweg 15 jaar geleden vanuit gingen dat bijna alle studenten nog maagd waren. Maar dat doen we niet meer, want dat is niet meer zo. Ouders kunnen daar ook een factor in zijn; seksuele opvoeding is een lastig iets. Maar wat je als jongere op je mobiel tegenkomt, wat je in die series ziet, dat is een totaal ander beeld dan wat je als ouder probeert mee te geven. Volwassenen zijn volgens de studenten saai. Ze werken, ze koken, ze eten en dan gaan ze slapen, en dat doen ze elke dag opnieuw.”

Seksualiteit
Segers vult haar aan. “Daar waar je het evangelie versmalt naar je mag ‘het’ niet doen voor het huwelijk, heeft het iets banaals. Maar als dat dan gaat naar het totaal loslaten ervan, waarbij je zegt dat het niet uitmaakt, dan verlies je iets wat heel wezenlijk is. Er is een enorme verwarring en worsteling rondom seksualiteit en de vaardigheid om je te hechten en te knokken voor liefde. Als je ook de impact ziet van wanneer het misgaat, het gevoel van verraad en de verscheurdheid bij kinderen van gescheiden ouders, dan weet je ook dat het niet voor niets is dat God daar dus iets over zegt.”

“Het raakt mij dan”, reageert Van Dijk, “als studenten die al beschadigd zijn tegen mij zeggen: ‘Waarom heeft niemand daar ooit eerder met mij over gepraat?’”

Knevel merkt op dat er wel erg gesomberd wordt tijdens het gesprek. “Het is toch juist een heerlijke en uitdagende tijd voor jongeren? Alle grenzen zijn weg! Toch?”, zegt hij schertsend. Volgens Van Dijk is dat niet het geval. “Aan het einde van de dag ben je alleen. We somberen niet maar we onderkennen dat dit niet zo’n prettige wereld is om volwassen in te worden.”

Eenzaamheid
Uit onderzoeken blijkt dat jongeren zich namelijk erg eenzaam voelen. 75 procent van de jongeren kampt met eenzaamheid, 50 procent heeft psychische problemen en 97 procent heeft last van stress. Els vroeg aan haar studenten of zij dit ook zo ervoeren. “Ik hoopte dat ze allemaal zouden opspringen en zouden zeggen: ‘Nee, natuurlijk niet. We hebben een hele andere opvoeding gehad en ontzettend veel perspectief in ons leven. We hebben er echt zin in.’ Helaas herkenden ze het.”

Maar wat is dan het alternatief dat de EH te bieden heeft? Van Dijk: “Gods verlangen naar mensen. Voordat je er was al gekend, gezien en bemind zijn. Ik vind het zo geweldig dat God in Romeinen 8 zegt: Van tevoren kende ik je al en had ik een bestemming voor je.' Hoe mooi kun je het krijgen? Maar het is wel heel hard werken om dat ook in het hoofd en in het hart te krijgen. Dat is waarom ik hier zit, om mensen een alternatief te geven voor de ellende van het perfecte plaatje en van het moeten concurreren met alles en iedereen. Als ik zie hoeveel gebrokenheid de EH ook binnengebracht wordt. Als ik zie hoeveel sommige studenten in hun rugzak hebben zitten en hoe hopeloos ze zijn als ze binnenkomen. Dan word ik extra aangemoedigd om hen dat hoopvolle leven voor te houden.”

De Evangelische Hogeschool zoekt een nieuw inspirerend boegbeeld. Ben je benieuwd naar de vacature? Kijk dan op de website van de EH.