De Bijbelboot van het Nederlands-Vlaams Bijbelgenootschap bezoekt mensen die in het onherbergzame Amazonegebied wonen. Voor EO Metterdaad gaat EO-directeur Arjan Lock samen met Karla, maatschappelijk werkster van het NBG, langs bij mensen, uren varen bij de bewoonde wereld vandaan.

Criminele bendes
Op één van die afgelegen plekken, in een enigszins vervallen hut op palen, ontmoet hij Marcos, die ontsnapte uit de greep van criminele bendes, tot geloof kwam en, ondanks een leven in armoede, blijft vechten voor zijn kinderen. “Ik ben na mijn geboorte door mijn moeder achtergelaten in het ziekenhuis,” vertelt Marcos, terwijl hij zichtbaar worstelt met zijn emoties. “De zus van een buurvrouw heeft mij geadopteerd.”

Dat hij een zware jeugd heeft gehad, is niet alleen hoorbaar in zijn verhaal, maar ook zichtbaar op zijn lichaam. De ruige tatoeages op zijn armen en benen zijn een herinnering aan een duister verleden.

Sinds zijn bekering vindt Marcos steun in de Bijbel. Hoezeer hij is veranderd, is te zien in zijn zachtaardige uitstraling, met ogen die vriendelijk lachen, maar somber kijken zodra het over zijn situatie gaat.

Alleenstaande vader
Samen met zijn vrouw kreeg hij vier kinderen, maar ruim een jaar geleden veranderde alles. “Mijn vrouw begon een affaire met een andere man en besloot bij mij weg te gaan", vertelt Marcos. “Ik heb geprobeerd om haar terug te krijgen, maar dat wilde ze niet. We hebben als gezin een vreselijke periode doorgemaakt.” Marcos breekt. De tranen lopen over zijn wangen. “Het was niet makkelijk voor mij en de kinderen.”

Met zijn schamele inkomen kan Marcos zijn kinderen maar net onderhouden. Soms is er nauwelijks geld voor eten, laat staan voor kleding. “De kinderen geven mij kracht om door te gaan, maar van binnen ben ik vaak verdrietig en soms boos. Maar ik wil niet dat mijn kinderen hetzelfde moeten meemaken als ik.” Vastberaden voegt hij eraan toe: “Ik zal mijn kinderen nooit verlaten. Zelfs als we onder een brug moesten slapen, zou ik ze niet achterlaten.”

Bijbel geeft houvast
Een paar maanden geleden, midden in de zwaarste periode uit het leven van Marcos en zijn gezin, kwam er een omslag: “Ik besloot naar de kerk te gaan om God te zoeken, te bidden en mijn tienden te geven", vertelt Marcos. “Dat maakte een groot verschil in ons leven.”

De maatschappelijk werkster Karla vraagt waar ze Marcos bij kan helpen. “Mijn zoon heeft een broek nodig, want zijn broek is te klein geworden. Daar wordt hij op school mee gepest", antwoordt hij. Karla zegt dat ze hem daarmee gaat helpen. “Het gaat langzaam de goede kant op", besluit Marcos het interview. Er verschijnt een warme glimlach op zijn gezicht.

Hoop begint met iets kleins
Soms zit hoop in iets heel praktisch, zoals een broek voor een schoolkind of een voedselpakket om de maand door te komen. Wat Arjan Lock tijdens zijn reis door de Amazone vooral opvalt, is dat alle mensen die hij bezoekt hoop en houvast vinden in de Bijbel.