“Ik was net klaar met mijn opleiding verkoop en interieurstyling toen God ons samenbracht”, vertelt Sophie. Ze deed meteen verschillende sollicitaties, maar tevergeefs. “Ondertussen had ik wat kleine vrijwilligersrollen en op een gegeven moment vroeg God: ‘Durf je je werk los te laten en voor Mij verder te gaan?’” Niet veel later raakten zij en David op Opwekking in gesprek met een mobiliser van Operatie Mobilisatie (OM) en is het balletje gaan rollen.

Met OM voelde het stel meteen een klik. Dit kwam ook mede door het volste vertrouwen van de mobiliser in hun geschiktheid. “Ik heb last van epilepsie”, legt Sophie uit, “en van jongs af aan heb ik moeten vechten om te bewijzen dat er meer in mij zit. Mensen geloofden niet snel in mij. En als er dan iemand meteen zó in je gelooft… Dat was voor mij een bevestiging van God, want bij Hem is alles mogelijk.” Er volgde een proces van zo’n twee jaar, waarin werd gekeken naar de mogelijkheden om in het buitenland met God het avontuur aan te gaan. Een land in Zuid-Oost Azië* was al snel in beeld, waarna gekeken werd naar de invulling van een korte reis van zes maanden (shortterm). Maar vooral bij David leefde nog twijfel.

Baan op de tocht
Hoe ziet zoiets er dan uit? Wat ga je daar doen? Hoe moet dat financieel? Ook het beperkte Engels van Sophie gaf zorgen. Stukje bij beetje viel alles op z’n plek. David werkte in de logistiek, maar kort nadat hij met Sophie getrouwd was, zo’n drie jaar geleden, kwam zijn baan op de tocht te staan. “Toen ben ik voor mezelf begonnen en dat kwam achteraf gezien voor onze reis heel goed uit want ik kon op afstand blijven werken. En nadat wij de keuze hadden gemaakt om te gaan ging het ook goed lopen, waardoor ik dacht: nu durf ik het wel aan.” 

Via OM in Zuid-Oost Azië kon het stel aan de slag bij een taalschool. Met het geven van Engelse les konden ze relaties opbouwen met studenten en er was ook een kleine kerkgemeenschap aan gekoppeld waar zij hen voor konden uitnodigen. Ter plaatste merkten David en Sophie opnieuw keer op keer hoe God alles orkestreerde. David vertelt: “Net toen Sophie zich afvroeg hoe ze meer kon doen voor kinderen, ontmoetten we onderweg naar een vergadering in de lift iemand die ons uitnodigde om mee te gaan op outreach.” Deze ging naar een gebied dat was getroffen door overstromingen. “We konden spelletjes spelen met de kinderen”, deelt Sophie, “spullen uitdelen en echt een diepere connectie maken.”

Er wordt voorzien
Ook in alle praktische zaken werd tot in detail voorzien, van het prachtige appartement waar ze woonden tot de spullen Bijbels die ze konden uitdelen. “Tegen de laatste maand kwam ik medicijnen tekort”, vertelt Sophie. “En ik dacht: moeten we nu eerder naar huis? Ik bad ervoor en God zei dat het binnen 24 uur in orde zou komen.” De volgende dag bleek een vriendin van een collega apotheekmedewerkster. Zij kon precies de juiste medicijnen regelen. “Sowieso heb ik tijdens de reis veel minder last gehad van epileptische aanvallen”, merkt Sophie op.

Al met al was de reis “verrijkend”. “Omdat je leert meer op God te vertrouwen, ook doordat je wonderen van voorziening ziet”, zegt David. “Als je de stap zet en met Hem gaat meebewegen, zorgt Hij voor de rest. En dat is een ervaring die je de rest van je leven meeneemt.” Daarnaast was er veel persoonlijke groei. “We durven veel meer en zijn opener”, deel Sophie. Voor de klas staan en voor groepen spreken was echt buiten hun comfortzone, maar ze doen dit in hun eigen kerk nu veel makkelijker.

David besluit: “God daagt je uit, maar wel op maat. Je kunt Hem daarin vertrouwen. Als je met Jezus wandelt, loopt het wel los…”

*namen en locatie kunnen om veiligheidsredenen niet genoemd worden