De ongeveer 157 meter lange formatie ligt ten zuiden van de berg Ararat. Het gebied trekt al tientallen jaren de aandacht van onderzoekers en christenen die zoeken naar mogelijke sporen van de ark. In Genesis 8:4 staat dat de ark na de zondvloed tot rust kwam 'op de bergen van Ararat'.

Het Amerikaanse onderzoeksinitiatief Noah’s Ark Scans werkt voor het huidige onderzoek samen met wetenschappers van Bakhtar Research and Engineering. Het team bestaat onder meer uit archeologen, geologen en bodemdeskundigen. Zij hebben vorige week op verschillende plaatsen in en rond de formatie boringen uitgevoerd en bodemmonsters verzameld.

Organisch materiaal gevonden
Oprichter Andrew Jones van Noah’s Ark Scans meldde dat bij de boringen lagen met veel organisch materiaal zijn aangetroffen. Hij opperde eerder dat deze mogelijk afkomstig zouden kunnen zijn van vergane resten van een bovenste gedeelte van de ark.

Tegenover Newsweek benadrukt Jones nu nadrukkelijk dat dit slechts een hypothese is die verder onderzocht moet worden. "We hebben geen materiaal geïdentificeerd als oud hout en hebben ook de ouderdom ervan niet vastgesteld", zegt hij. "Er zijn nog geen laboratoriumresultaten."

Bij een van de boringen stuitte de boor op ongeveer vier tot vijf meter diepte op een harde laag, waardoor de boorkop brak. Wat zich daar bevindt, is nog onbekend. Een mogelijkheid die het team wil onderzoeken is versteend of sterk gemineraliseerd hout. Het kan echter evengoed om een hard stuk gesteente gaan.

Jones waarschuwt bovendien dat zelfs de vondst van oud hout niet automatisch zou aantonen dat de ark is gevonden. Organisch materiaal en hout kunnen ook op natuurlijke wijze in bodemlagen terechtkomen. Om aanwijzingen voor menselijke constructie te vinden, zouden aanvullende kenmerken nodig zijn.

Natuurlijke formatie of overblijfsel van een schip?
De Durupınar-formatie kreeg internationale bekendheid nadat de karakteristieke omtrek in 1959 werd opgemerkt. De vorm doet vanuit de lucht denken aan de romp van een groot schip. Voor onderzoekers als Jones is dat reden om de plek uitgebreid te bestuderen.

"Wij geloven dat de Durupınar-formatie de resten van de ark van Noach bevat", zei hij eerder. "Dat is precies waarom we haar aan de strengst mogelijke wetenschappelijke tests willen onderwerpen."

Niet alle wetenschappers delen die overtuiging. Geoloog Lorence Collins en onderzoeker David Fasold concludeerden in een studie uit 1996 dat Durupınar volledig door natuurlijke geologische processen is ontstaan. De nieuwe onderzoeksresultaten zijn nog niet onafhankelijk beoordeeld door andere wetenschappers.

Het huidige team wil daarom monsters van binnen de bootvormige structuur vergelijken met materiaal uit controleboringen daarbuiten. Als beide grotendeels overeenkomen, zou dat een natuurlijke oorsprong ondersteunen. Wanneer er daarentegen duidelijke verschillen worden gevonden die moeilijk door de plaatselijke geologie zijn te verklaren, kan dat aanleiding geven tot verder onderzoek.

Resultaten deze winter verwacht
In het laboratorium wordt onder meer gekeken naar het gehalte aan organisch materiaal en de mineralogische samenstelling. Ook zullen de monsters microscopisch worden onderzocht. Afhankelijk van de eerste uitkomsten kunnen aanvullende tests volgen.

De eerste laboratoriumresultaten worden komende winter verwacht. Het onderzoeksteam hoopt in het voorjaar van 2027 een uitgebreider wetenschappelijk verslag te publiceren. Voor dat jaar staat, afhankelijk van de benodigde vergunningen, ook een tweede onderzoeksronde op de locatie gepland.

Voorlopig zijn er geen plannen voor een grootschalige opgraving. Daarmee blijft de vraag of de opvallende Durupınar-formatie iets te maken heeft met het Bijbelse verhaal over Noach onbeantwoord. De nieuwe monsters kunnen wel meer duidelijkheid geven over wat zich daadwerkelijk onder het oppervlak bevindt.