Vrijdagavond ging het echter even mis. Mijn temperatuur steeg naar 38,7. En als hij boven de 38,5 is, moet ik het ziekenhuis bellen. De dienstdoende arts vroeg me gelijk om naar de spoedpost in Hoofddorp te komen. Daar heb ik samen met Marijke bijna vier uur doorgebracht voor onderzoeken, bloedafname, urinetests en wachten op uitslagen. Voor de zekerheid werd ook meteen een infuus aangelegd. Uiteindelijk mochten we weer naar huis, omdat er geen infectie werd gevonden.

Om eerlijk te zijn vond ik dit behoorlijk confronterend. Door de bezorgdheid van de arts besefte ik ineens hoe kwetsbaar ik ben. Een infectie zou nu een groot risico voor mij vormen. 

Hoewel het emotioneel en geestelijk over het algemeen goed met me gaat, heb ik fysiek een flinke jas uitgedaan. Ik merk dat ik het soms moeilijk vind om mijn situatie te accepteren. Van een gezonde, fitte, sportieve zeventiger ben ik veranderd in een zieke, kwetsbare en vermoeide man, die zijn eigen lichaam niet meer kan vertrouwen. 

Aan de ene kant moet ik dit accepteren, maar aan de andere kant wil ik met geloof blijven uitzien naar een wonder van God. Maar dat geloof heb ik niet altijd. Kan God me niet genezen als ik te weinig geloof heb? Gelukkig is Hij mijn liefdevolle Papa, die mij niet afrekent op een ‘tekort’ aan geloof.

Natuurlijk speelt geloof een cruciale rol! Jezus complimenteerde zieken vaak om hun geloof. Maar nergens lezen we dat Hij hen verwijten maakte of niet genas als ze dat geloof niet hadden. Hij berispte soms wel de bidders - Zijn discipelen (bijvoorbeeld Mattheüs 17:17). 
 
Wanneer we te veel nadruk leggen op ons eigen geloof, beperken we Jezus. En we moeten van geloof geen methode maken. Geloof is ook niet een trucje om wonderen af te dwingen, maar een houding van vertrouwen in God! Voor mij blijft dat de sleutel: vertrouwen in de liefde en goedheid van God! En dan kan Hij, ondanks mijn 'ongeloof’ toch geweldige wonderen doen!