"Zegt de naam Ernest Gordon u wat?", vraagt Van Zanden zijn toehoorders. "Nee hé, dat dacht ik wel. Ik zal u iets over deze man vertellen. Ernest Gordon was een Schot en hij was militair ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Hij vocht in Thailand en legde later zijn memoires vast in zijn boek Through the Valley of the Kwai.

Wat overkwam hem daar? Het Thaise leger nam hem in krijgsgevangenschap. Nu waren de Japanners berucht om hun krijgsgevangenkampen, maar de Thai konden er ook wat van en deze man ondervond dat aan de lijve. Hij schrijft in zijn memoires dat hij dag aan dag - van de vroege ochtend tot de late avond - ongelooflijk hard moest werken. Aan het einde van de dag werd het gereedschap weer ingezameld en moesten ze op een grote lange rij gaan staan voor de kampcommandant.

Op een van die avonden is er iets gebeurd wat Ernest Gordon nooit van zijn leven meer vergeten is. Dit neemt in zijn memoires een belangrijke plek in. Wat gebeurde er die avond? Het gereedschap werd geteld, maar er ontbrak een schep waarna de kampcommandant uit zijn slof schoot. Hij werd ongelooflijk kwaad op die gevangenen en begon ze uit te foeteren. Hij zegt: 'Wie heeft het gedaan? Geef hier die schep. Wie heeft hem?!' U zegt: 'Wat maakt dat nou uit zo'n schep?' Maar een schep kan mogelijk als wapen gebruikt worden en je zou een gat kunnen graven om te ontsnappen. 'Wie heeft de schep?', roept de commandant nogmaals. Maar niemand zet een stap naar voren.

Op een gegeven moment wordt de commandant zo kwaad dat hij zijn geweer pakt en naar het einde van de rij loopt en zegt: 'Als degene die de schep heeft nu niet naar voren stapt, dan schiet ik jullie één voor één dood.' Verderop in de rij stapt er een krijgsgevangene naar voren. Hij zegt: 'Ik heb het gedaan.' Die kampcommandant heeft het niet meer. Hij gaat naar de bewuste gevangene toe en begint hem te slaan en te schoppen. De man blijft staan, waardoor de commandant nog kwader wordt en hem vervolgens met de kolf van zijn geweer slaat. Maar als de man nog steeds blijft staan, heft hij zijn geweer op en slaat hij hem net zolang totdat de man bewegingsloos in zijn eigen bloed blijft liggen.

De commandant verdwijnt, waarna de andere gevangen het levenloze lichaam van de man meenemen en hem ergens in de hoek van het veld begraven. Later die avond wordt het gereedschap nog eens geteld en dan blijkt dat er een vergissing gemaakt is bij het tellen. Alle scheppen waren gewoon aanwezig geweest. Toen besefte Ernest Gordon wat die man verderop in de rij voor hem had gedaan. Als die man geen stap naar voren zette, waren ze hoofd voor hoofd afgeschoten en was er niemand geweest die het kon navertellen. Maar deze gevangene zette een stap naar voren en gaf hij zichzelf voor al die anderen. Daar sijpelde het bloed van die ene in de aarde.

Waar was het goed voor? Het was goed voor al die anderen. Ja, deze man was onschuldig, maar hij gaf zichzelf in de dood opdat alle anderen bewaard zouden blijven in het leven. Ernest Gordon is dat nooit vergeten. Geen leed zou het ooit uit zijn gedachtenis kunnen wissen. Daarom schreef hij het op, tot een getuigenis van allen die zouden lezen wat deze man heeft gedaan."

In onderstaande video is het betreffende preekfragment van ds. G. van Zanden terug te zien. Onderstaande beelden zijn afkomstig van het YouTube-kanaal Evangelie Herauten. Dagelijks plaatst dit kanaal preekfragmenten van reformatorische predikanten uit verschillende kerkverbanden.