Marleen: “Toen mijn nichtje vertelde over haar werk op een gevaarlijke plek, herinnerde ik me hoe God mij beschermde tijdens een overval in de Kaukasus. Alweer jaren geleden. Ik heb toen heel sterk de kracht van het gebed en de leiding van de Heilige Geest ervaren. Daarom wil ik mijn verhaal ook delen. Om mensen te bemoedigen om te blijven bidden voor mensen die uitgezonden zijn. 

In 1995-1996 werkte ik in Vladikavkaz. Dat ligt helemaal onderin Rusland, in de Kaukasus. Medair was hier aanwezig met twee teams. Op een dag in december 1995 reisden we met zijn vieren naar het andere team in Grozny, in Tsjetsjenië, om geld en spullen te brengen.”

Op de terugweg gaat het mis. Het team wordt overvallen. “Plotseling komt een geblindeerde auto naast ons rijden. De ramen gaan naar beneden. Er worden geweren op ons gericht. Al gebarend maken de overvallers duidelijk dat we moeten stoppen. Dat doen we. De autodeur gaat open, de teamleider wordt aan de kant geduwd en een van de overvallers gaat achter het stuur zitten. Via landweggetjes rijden we de heuvels in. In stilte bid ik dat ik trouw wil blijven aan Christus, wat er ook zou gebeuren.

Even verderop moeten we uitstappen. We worden onder schot gehouden terwijl de spullen worden doorzocht. Er is een grimmige sfeer. Geld en computers nemen ze in beslag. Een van de overvallers maakt duidelijk dat hij mij bij zich wil houden. Mijn teamleider valt op zijn knieën en doet net alsof ik bij hem hoor. Een pistool wordt op zijn voorhoofd gedrukt.

Maar dan komt ineens de leider van de overvallers aangelopen. Hij gebaart dat ik en de andere teamleden terug moeten in de auto. Er wordt zelfs nog gestolen geld op het dashboard gelegd. Met de mededeling dat dit voor de benzine is. 

Op wonderbaarlijke wijze konden we zo ongedeerd, weliswaar bestolen van enkele spullen, onze reis vervolgen. Omdat de ervaring zo heftig was zijn we teruggereden naar Grozny en twee dagen bij het team gebleven om ons verhaal te doen en tot rust te komen. Op dinsdag zijn we teruggegaan naar Vladikavkaz.”

Als Marleen terugblikt op deze gebeurtenis, ziet ze heel duidelijk de leiding van Heilige Geest terug en de kracht van het gebed. “Wat voor mij heel bijzonder was om te horen, was dat achteraf bleek dat twee mensen sterk voelden dat ze voor mij moesten bidden. Dat was een vrouw uit mijn toenmalige gemeente en een tante in een heel andere plaats. Het was precies die middag, waarin de grimmige sfeer veranderde en we werden vrijgelaten. Daarom wil ik mensen ook bemoedigen om te blijven bidden.”

Anki van Bruggen, manager van Medair Nederland, sluit zich hier graag bij aan: “In onze nieuwsbrieven vragen we ook altijd om gebed. Dat doen we niet zomaar. Wij geloven en weten dat er kracht van het gebed uitgaat. Ook wil ik heel graag kerken oproepen om te blijven bidden voor de werkers van Medair of voor andere organisaties. 

Er zijn best wat Nederlanders die voor Medair werken. Zij werken bijvoorbeeld in Somalië, Tsjaad, Zuid-Soedan en Oekraïne. We kunnen niet vaak genoeg bidden voor hun bescherming. Maar ook voor wijsheid en hulp in het bijstaan van mensen in nood.” 

Marleen is inmiddels 54. Ze woont in Huizen met haar man en twee volwassen kinderen. Samen met haar man runt ze een autobedrijf en is actief in de Volkstuindervereniging. Ook evangeliseert ze wekelijks in haar woonplaats.

Anki van Bruggen is manager van Medair Nederland. Steeds meer kerken willen iets voor Medair doen. Hierover vertelt Anki graag meer. Anki is te bereiken via anki.vanbruggen@medair.org.