Paulien Vervoorn is geen onbekende in de wereld van preken en spreken. Als oprichter van Geloofwaardig Spreken traint ze al veertien jaar predikanten en sprekers uit de volle breedte van kerkelijk Nederland, van rooms-katholiek tot hersteld hervormd.
"Ik spreek natuurlijk vooral een bepaald deel van de predikanten, vaak zijn dat predikanten die juist bij mij komen omdat ze zich willen ontwikkelen in hun spreken en daar extra tijd voor vrijmaken", antwoordt Vervoorn die in het dagelijks leven acti
Een boek uit onverwachte hoekHet idee voor haar boek kwam niet van Vervoorn zelf. “Ik had zelf niet bedacht om een boek over preeklezen te schrijven”, vertelt ze lachend. "Het was eigenlijk het idee van de uitgever. Ik geef namelijk - naast traininge
Een paar jaar later werd ik lid van de PKN, in een gereformeerde bondsgemeente. Ik zat in een brainstormgroep over een paasdienst. Ik kwam met ideeën en namen, tot een ouderling zei: "Zou jíj niet willen spreken?" De vraag was te mooi om nee op te ze
In het dagelijks leven is ze actief als spreker, auteur en trainer van het trainingsbureau ‘Geloofwaardig Spreken.’ Je kunt met recht stellen dat Paulien een drukbezet bestaan kent. Wanneer we Paulien digitaal spreken, springt haar werkkamer direct i
Ik hoor mezelf regelmatig zeggen dat mijn leven best een beetje saai is op het moment. Veel dagen zien er hetzelfde uit. Elke ochtend – zelfs op mijn vrije dagen – begint mijn daglichtwekker rond zes uur te shinen. Ik spring – meestal – vrolijk uit b
Ik ben in Egypte. Ik luister naar de 35-jarige vrouw tegenover me. Ze was achttien toen haar moeder kanker kreeg. Haar vader zei toen tegen zijn vrouw: ‘Ik breng je alleen naar het ziekenhuis als je belijdt dat er geen God is dan Allah en Mohammed zi
Van de week vroeg ik voorzichtig aan een vriendin of ze een knuffel wilde. Vanwege de hoge coronacijfers was zij terughoudend. Net zoals een andere vriendin een dag later: ‘doe maar een elleboog’. Op zondag begroet ik voor de dienst allerlei mensen m
Daar zit ik dan. Voordat ik het hokje in mag voor de hoortest, stelt de audicien me een aantal vragen. Of ik vaak oorontstekingen heb gehad? Nee. Gehoorproblemen in de familie? Nee. Of ik gehoorschade heb opgelopen? Nee, ook al niet. Ik moet een beet
Tante Mien had nauwelijks familie en kon steeds minder toen ze ouder werd. Dat vonden mijn broer Frank en ik zielig voor haar. Net zoals we het zielig vonden dat ze haar slaapkamer moest delen en nooit een moment voor zichzelf had. In de gezamenlijke
‘Maar het is toch gewoon waar wat ik zei?’ zei een leerling in groep 7, nadat ik haar erop wees dat ze hardop zei wat ze ergens van vond. ‘Je hebt gelijk’, antwoordde ik, ‘maar onthoud dit: niet alles wat waar is, hoef je te zeggen.’ Daar had ik dan
Drie dagen na Jezus’ dood lopen twee van zijn leerlingen van Jeruzalem naar Emmaüs. Het was ook nogal wat. Ze hadden zo gehoopt dat Jezus Israël zou bevrijden. Jezus is gestorven en begraven, en nu waren er vanmorgen vrouwen die hen versteld hadden d
Waarom dit boek?Steeds meer kerken hebben geen eigen predikant (meer) óf kiezen ervoor lokale sprekers in te zetten om de predikant aan te vullen. Preeklezen is dan vaak het antwoord, een oude traditie, maar zelden met aandacht voor de vraag: hoe doe
Of ik nog wegga deze zomer. ‘Af en toe een kort tripje, gewoon in Nederland.’, antwoord ik. ‘Weekendje Zeeland of zo. Niks bijzonders.’ In Zeeland zoek ik Tineke op. We zaten samen in de Gereformeerde Gemeente in Woerden. Rond mijn vijftiende besloot
Toen ik zelf voor de eerste keer naar Israël ging, gold er een negatief reisadvies voor het noorden, maar konden we ‘gewoon’ naar Jeruzalem. Is het door die ervaring dat ik nu denk dat het wel zal meevallen? Er is altijd wel iets aan de hand. Samen b
Ik herinner me een aanbod van een paar dagen eerder, toen ik nog in Nederland was. Dat ik mijn gebedspunten gerust op de app mocht zetten. Dus dat doe ik nu, inclusief de tijd van de workshop, en de vraag of ik de juiste snaar mag raken. Ik app ook n
Wat heb ik nou te bieden dat de ziel van anderen kan voeden? Vanuit mijzelf heb ik niet veel meer te tonen onder de loep van deze schijnwerpersdan mijn eigen trots en onzekerheid,mijn hunkering naar de eer van mensenen mijn angst voor afwijzing.Laat
Met een foto in zijn hand vertelt hij hoe je hier zo’n dertig jaar geleden 24 uur per dag kon gebruiken. Hij herinnert zich de steekpartijen. ‘Onthoud dit: ik was een gebruiker, geen junkie. Junkies jatten tasjes van oude vrouwtjes en ontvreemden gel
‘Wat kan ik voor jullie doen?’ vraagt iemand uit zichzelf als we voorbijlopen. ‘Nee, nee, nee!’ roept Shalina, met druk afwerende gebaren. We moeten alle drie lachen om haar reactie en hebben spontaan een heel gesprek met deze vrouw in een ander bord
‘Wanneer is deze middag voor jou …’ Ik zoek naar een geschikt woord, maar vind die niet. ‘… geslaagd?’ Het is even stil. ‘Ik bén er gewoon. Als ik iets voor iemand kan betekenen, is het goed. En ’s avonds bid ik voor iedereen die ik heb ontmoet.’ Ik
