Jarenlang wist ik niet beter of de vijand moest verslagen worden. Door letterlijk te vechten, mijn eigen strijd te voeren. Ik was een joch dat werd gepest en dat pikte ik niet langer. Ik ging terugslaan en werd dat mannetje waar iedereen op school bang voor was. Met mij wilde je geen ruzie krijgen. De dappersten durfden het nog wel aan, maar dan met z’n vieren of vijven tegelijk. Ook Goliath kwam niet alleen, hij had een heel volk Filistijnen achter zich. Maar ik had geluk, want ik hoefde mijn vader maar te bellen en dan kwam hij meteen wraak nemen voor mij. Vaak was een waarschuwing alleen al meer dan genoeg, maar als ze die in de wind sloegen, kwam hij opdagen om mij daadwerkelijk te helpen. Mijn vader zelf leek ook wel een Goliath: een stoere, sterke reus. Hij schreeuwde en toonde zijn macht, en die hád hij ook. Niemand die hem iets durfde te doen. Ze keken wel uit. 

Ik was een vechtertje, boordevol emoties, zonder een gezonde uitlaatklep. Dus zocht ik ruzie, vocht ik, puur om mijn agressie maar kwijt te kunnen. Dat lukte dan een beetje. Mijn frustratie er letterlijk uitmeppen, waarbij de onvrede die zich in mijn binnenste had opgehoopt, als een bom explodeerde. Er zijn zoveel vechtpartijen geweest dat ik me de namen van de lui die erbij betrokken waren, en de redenen ervoor (die er soms niet eens waren), niet meer helder voor de geest kan halen. Zo hoorde ik later van iemand dat ik zijn broer flink te grazen had genomen, en vele anderen… Zo’n driekwart weet ik niet meer, dus het zou best kunnen. Over welke van de incidenten het ging, geen idee. Nummer zoveel die toevallig het slachtoffer was geworden van mijn frustratie. Het kon me ook geen zier schelen. Pech gehad. Keihard. De spijt kwam pas vele jaren later. 

Door al die adrenaline was ik niet alleen met vechten bloedfanatiek, maar ook in het voetbal. Steeds beter werd ik. In die tijd leerde ik Mike kennen, op een camping in Renesse. Mike en ik waren echt goede vrienden. In gedachten noemde ik hem ‘maatje’ en samen liepen we ook het nachtleven van Rotterdam af. Toen we elkaar leerden kennen wist ik nog niet dat hij er niet zo best aan toe was. Na verloop van tijd verloren we elkaar toch weer uit het oog en jaren later vernam ik dat hij was overleden aan ‘SUN OD’ (=een overdosis). Weer een leven dat eindigde door verslaving. Demonen houden mensen daarmee in hun greep en die strijd is moeilijk te winnen. Leegte vanbinnen, pijn en verdriet worden verdrongen met verdovende middelen, maar slechts tijdelijk. Komen de gevoelens die je zo hard probeert weg te stoppen, weer bovendrijven, dan gebruik je opnieuw. En je hebt er steeds meer van nodig om in die verdovende roes te komen. Tot de dood erop volgt, zoals bij Mike, mijn maatje. Men is zich er nauwelijks van bewust dat we niet vechten tegen fysieke krachten, maar tegen geestelijke! Krachten die over lijken gaan. Goddank niet over het mijne! 

Ik had mijn vader veel illegaals zien doen, dingen die het daglicht niet kunnen verdragen. Zelf was ik daar steeds buiten gebleven, al veroorzaakte ik wel veel vechtpartijen. Totdat Mike en ik bevriend raakten. Samen jatten en vochten we dat het een lieve lust was. We vonden het grappig om spullen te stelen en we gebruikten veel drugs. We trapten rotzooi, geen kattenkwaad zoals mijn vader dat deed, want dat was onze eer te na. Daar vonden we onszelf te stoer voor. We lieten bijvoorbeeld iemands auto zonder handrem van de oprit rollen. Achteraf schaam ik me mijn ogen uit m’n hoofd, maar toen was het reuze komisch, en we dachten ook helemaal niet na over de gevolgen voor degenen die wij schade berokkenden. Onverschilligheid ten top.

Bovenstaand fragment is afkomstig uit het boek 'Waarom nou ik?'; een verhaal waarin velen die worstelen met verslavingen, die hunkeren naar liefde en herstel, die weg willen uit een leven in de criminaliteit zich kunnen herkennen. Smaakt bovenstaand boekfragment naar meer en wil je meer te weten komen over het levensverhaal van David Vonk? Bestel dan hier het  boek 'Waarom nou ik?'