Ik weet niet meer in welk gewijd dagboek het precies stond, maar ik heb ontzettend gelachen om de schrijver Adrian Plass, die een poging ondernam om een paperclip in beweging te krijgen door gebed. Links en rechts hoort hij over volgelingen van Jezus die de meest krankzinnige gebedsverhoringen meemaken en parkeerplaatsen vrijbidden. Dat spectaculaire ontbrak in zijn eigen leven. Misschien herken je dat wel. Daarop besloot hij in de veiligheid van zijn eigen studeerkamer zijn eigen wonder te claimen. Dagenlang bad hij dat die paperclip toch in beweging mocht komen. Tot hilariteit van vrouw- en zoonlief, die wel moesten concluderen dat vaders geestelijke vermogens achteruitgingen en zijn spirituele trukendoos leeg bleef.