De Europese Commissie reageert met dit besluit op donderdag 26 februari op het burgerinitiatief My Voice, My Choice, dat door ruim 1,2 miljoen Europeanen is ondertekend. Brussel kiest er nadrukkelijk niet voor om een nieuw fonds op te richten, maar wil bestaande middelen uit het Europees Sociaal Fonds Plus (ESF+) - oorspronkelijk overigens bedoeld voor sociale inclusie - openstellen voor aanvragen door lidstaten. Via deze route kan financi?le steun worden ingezet voor vrouwen die moeten reizen voor abortus, ook in eigen land.

Het besluit betekent formeel geen verplichte Europese financiering van abortus: lidstaten moeten zelf bepalen of zij gebruik willen maken van het fonds. Dit onderstreept dat er sprake is van een politieke concessie aan de pro abortusbeweging, terwijl gezondheidszorg en medisch-ethische kwesties nationale bevoegdheden zijn.

Arthur Alderliesten, directeur Schreeuw om leven: ‘Dit besluit is een verkeerde en zorgwekkende stap. De Europese Unie begeeft zich hiermee op een terrein dat primair aan de lidstaten toebehoort, namelijk medisch-ethische kwesties rond abortus. Het is weliswaar een ‘yes’ richting het burgerinitiatief, maar in werkelijkheid een kleine yes: lidstaten moeten nog altijd zelf beslissen of zij dit geld willen inzetten. Dat verandert niets aan het fundamentele probleem dat Brussel zijn bevoegdheden oprekt en een fonds gebruikt dat hier nooit voor bedoeld is. Voor abortus moet de rode loper blijkbaar uit, wat Europa betreft. Huiveringwekkend.’

Door deze stap van de Europese Commissie dreigt Nederland door het besluit verder te worden gepositioneerd als bestemming voor zogenoemd abortustoerisme. Vrouwen uit landen met een restrictieve wetgeving, zullen naar Nederland komen om hier hun abortus te laten uitvoeren.

De beschermwaardigheid van het ongeboren leven wordt in het Europese debat structureel genegeerd. Alderliesten: ‘De Europese Commissie spreekt voortdurend over kwetsbare vrouwen, maar vergeet de meest kwetsbaren van allemaal: de ongeboren kinderen. Juist zij zijn het ultieme slachtoffer van dit beleid. Het is veelzeggend dat zelfs het VN-Kinderrechtenverdrag uit 1989 in de preambule erkent dat ‘het kind, vanwege zijn lichamelijke en geestelijke onvolwassenheid, speciale bescherming en zorg nodig heeft, met inbegrip van passende wettelijke bescherming, zowel v??r als na de geboorte’. Dat fundamentele uitgangspunt wordt door de Europese Commissie genegeerd. In plaats van bescherming te versterken, wordt actief beleid ontwikkeld dat het be?indigen van ongeboren leven faciliteert. Dat is moreel onacceptabel. Onze inspanning moet niet gericht zijn op veilige abortussen maar op de veiligheid van ongeboren kinderen.’