In een interview zei ze dat ze nog maar moest zien hoe lang het kerkasiel dit volhoudt. Daarmee toont ze niet alleen een flinke dosis ongevoeligheid, maar lijkt ze ook weinig besef te hebben van de taaiheid en vasthoudendheid van de kerk – zeker wanneer deze zich inzet voor een barmhartig project.

Veel mensen in Nederland snakken naar medemenselijkheid in een tijd van politiek wapengekletter. Geen hard tegen hard, maar liefdevol en respectvol samenleven. Als je de mensen die betrokken zijn bij het kerkasiel vraagt wat ze het meest terug horen: ‘Dit is zoals de kerk zou moeten zijn’.

Faber vraagt zich af hoelang dit zal voortduren. Voor mij een duidelijke oproep aan de zachte krachten in onze samenleving. 
Ik hoop dat de kerk vastberaden door zal gaan zolang het nodig is. Ook bij het kerkasiel in Den Haag in 2019 hield men het vol tot er resultaat kwam. De kerk staat hierbij op brede schouders, van vrijsteden in het oude Israël tot tientallen kerkasielen in de afgelopen decennia. Ik moet nog maar zien wie dit langer volhoudt: dit kabinet of deze kerk? 

De kerk die besluit om een kerkasiel te faciliteren, erkent dat zij niet zelf de oplossing heeft. Ze kan geen garanties bieden voor een goede afloop, geen macht afdwingen om verandering te brengen in wetten of systemen. Wat ze wél kan, is zich overgeven aan haar ervaren roeping om trouw te zijn aan Gods opdracht: zorgen voor de vreemdeling, de zwakke en de onderdrukte. Een tegengeluid in een tijd waarin het steeds meer om ons eigenbelang draait.

In Kampen is er een bescheiden kerkje dat moedig standhoudt te midden van politiek geweld. Zij doen dit met liefde en ontferming. Het geeft mij hoop voor de toekomst: dat hardvochtigheid niet het laatste woord zal hebben in dit land. De zachte krachten zullen winnen.