Als de scheuring (ontvlechting) doorgaat, dan lijkt het probleem even opgelost, omdat beide parten dan hun eigen principes hebben en men dan niet meer ‘belast’ wordt met de principes van de ander. Maar wat zal het een pijn gaan doen. Daarom denk ik dat het woord ‘scheuring’ meer de werkelijkheid weergeeft dan het woord ‘ontvlechting’. Het zal dwars door gezinnen, families en vriendengroepen heengaan. Men zal zich bij iedereen afvragen welke kant die persoon gekozen heeft. Het zal zeker de eerste tijd moeite kosten om elkaar te blijven ontmoeten. En er zullen ook mensen zijn die dat niet kunnen opbrengen. Ga je dan bijvoorbeeld nog wel naar een doopdienst of belijdenisdienst van een familielid dat een andere keuze heeft gemaakt?

Stel je voor dat men nog wel onderling contact heeft en er bijvoorbeeld een verjaardag plaatsvindt. Zal men het er niet over willen hebben opdat de vlam niet in de pan zal slaan? En zo wordt er dan over koetjes en kalfjes gesproken om de sfeer maar goed te houden, terwijl de olifant levensgroot in de kamer aanwezig is. Het zal jaren duren voordat mensen weer normaal en onbevangen met elkaar omgaan. Er zijn eigenlijk alleen maar verliezers. Zo ging het in grote lijnen bij ons na 2004* en dat zijn pijnlijke ervaringen.