Het niet verschijnen van mijn aangekondigde boek gaf natuurlijk veel vragen, want het was al wijd en zijd aangekondigd. De pers wilde weten waarom het niet doorging, en daar moest ik toch iets over opbiechten. Ook krakkemikkige elementen in de Afrikaanse organisatie van de kerk, de eindeloze beloftes die niet werden nagekomen, de strenge omstandigheden waaronder de ‘discipelen’ in de kerk verbleven (soms vele jaren lang), de harde houding (vooral van de ‘discipelen’) naar sommige gasten toe, het streng-eenhoofdige, autoritaire leiderschap van TBJ, waardoor hij veel problemen op de werkvloer niet doorzag, de grenzeloze eerbied van zijn ‘discipelen’ (als er één zijn kamer binnenkwam, ging die persoon meteen op de knieën – maar daar zal ook wel een stukje Afrikaanse cultuur in gezeten hebben), begonnen mij steeds meer te storen. Mijn respect voor zijn persoon, leer en bediening bleef echter in zekere mate overeind, omdat hij, zoals ikzelf kon vaststellen, het zuivere evangelie van Christus verkondigde, en personen die onder zijn bediening waren geweest, dichter bij Jezus waren gebracht (zoals ikzelf).