Dit vers is het, deze vreselijke uitroep door de menigte te Jeruzalem, dat vaak is aangevoerd ter verdediging van de opvatting dat Israëls tragische lot door de eeuwen heen haar eigen schuld is. Velen zeiden: ‘Ja, het is vreselijk, alles wat de Joden al die eeuwen overkomen is. Maar laten we er geen doekjes om winden; hebben ze er niet min of meer zelf om gevraagd, toen ze Jezus vermoordden? Is dat geen waarschuwing voor ons allemaal? Is dat het niet, wat ieder overkomt die de Here en Zijn Gezalfde verwerpt? Is het niet het oordeel van God?’ Dus ‘hielp’ de Kerk eeuwen lang om Gods oordeel te voltrekken: door de ontwikkeling van een theologie die zou kunnen worden aangemerkt als christelijk antisemitisme én door het oproepen van haat en het scheppen van een anti-Joodse sfeer, waarin ruimte was voor verschrikkelijke vervolgingen van Joden, niettegenstaande het feit, dat sommige christenen zich behoorlijk gedroegen en de Joden zoveel als ze konden probeerden te helpen.

Laat ons daarom eens iets beter en preciezer naar dit vers kijken, om niet te snel tot deze conclusie te komen. Vele christenen geloven, net als ik, dat de Bijbel Gods Woord is, geloofwaardig en betrouwbaar. En dat je moet beginnen met het letterlijk nemen en geloven wat er staat, alvorens de geestelijke betekenis en uitleg te bezien. We moeten Gods Woord niet vergeestelijken of allegoriseren, hoewel we er altijd geestelijke lessen uit kunnen trekken. Er zijn tenminste zeven opmerkingen over dit vers te maken: