In voorgaande generaties werd er veel minder gepraat over het vinden van de ideale soulmate en de geschiktheid van een huwelijkspartner. Vandaag de dag kijken we uit naar iemand die ons accepteert zoals we zijn en die al onze verlangens vervult. Dit creëert een onrealistisch verwachtingspatroon en frustreert zowel de zoekers als zij die gevonden willen worden.

In het artikel 'Picky, picky, picky' van John Tierney probeert hij ons op nobele wijze te laten lachen om de onmogelijke situatie waarin onze cultuur ons heeft gebracht. Er zijn verschillende vrienden van Tierney die aangeven waarom ze hun relaties hebben laten stranden: 

"Ze sprak 'Goethe' verkeerd uit."

"Hoe kon ik hem nog serieus nemen nadat ik The Road Less Traveled in zijn boekenkast zag staan?"

"Als ze nou 3,5 kilo af zou vallen."

"Natuurlijk, hij is een maatje, maar het is niet de jackpot. En hij draagt van die zwarte sokken."

"Nou, het begon allemaal prima. Prachtig gezicht, fantastisch lichaam, vriendelijke lach. Alles ging goed totdat zij zich omdraaide. Ze had vieze ellebogen."

Kortom, sommige mensen in onze cultuur verlangen te veel van een huwelijkspartner. Ze zien het huwelijk niet als een relatie tussen gebroken mensen die samen proberen ruimte te scheppen voor een stabiele en liefdevolle relatie. Nee, ze zoeken iemand die hen zal accepteren zoals ze zijn en aan al hun seksuele verlangens zal voldoen. Hiervoor heb je een schrijver of astronaut nodig met een verleden van modellenwerk. 

Ik hoor mensen keer op keer zeggen: "Liefde zou niet zo moeilijk moeten zijn, het moet op een natuurlijke manier tot stand komen." Ik reageer dan altijd met: "Hoezo geloof je dat? Iemand die professioneel honkballer wil worden zegt toch ook niet: 'Het zou niet zo moeilijk moeten zijn om een bal te raken'? 

De reactie is dan vaak: "Maar liefde is geen honkbal. Het is liefde. Als je soulmates bent moet het gewoon tot je komen."

Het christelijke antwoord is dat geen enkel stel elkaar perfect aanvult. Zo zegt professor Stanley Hauerwas: 'Wat vernietigend is voor een huwelijk is de zelfvervulling die beweert dat het huwelijk en familie instanties zijn voor persoonlijke voldoening. Die zijn noodzakelijk om gelukkig te worden. Deze aanname vergeet één ding. Dat we altijd de verkeerde persoon trouwen.

We weten nooit wie we eigenlijk trouwen; dat denken we slechts. Of we trouwen inderdaad met de juiste persoon en dan na een tijdje verandert hij of zij. In een huwelijksrelatie zijn we niet dezelfde persoon als degene die eraan begonnen is. De kunst is om te leren hoe je de persoon die je getrouwd hebt kunt leren liefhebben.'

Hauerwas leert ons dat het huwelijk ons verandert. Maar er is nog een reden die het huwelijk uitdagend maakt. Elk mens is gebroken door de zonde. Dat betekent dat we zelfgericht leven. Zoals Denis de Rougemont zei: 'Waarom zouden neurotische, zelfzuchtige en onvolwassen mensen opeens veranderen als ze verliefd worden?'

Met alleen talent word je geen professionele honkballer. Waarom zou het dan makkelijk moeten zijn om met een ander liefdevol samen te leven? Zelfs hardwerkende en gedisciplineerde topsporters hebben huwelijken die stranden. De Bijbelse leer legt uit waarom het huwelijk zo moeilijk en pijnlijk is.

Het is een afspiegeling van het Evangelie. We zijn zondig en gebroken, meer dan we ooit konden bedenken. Maar tegelijkertijd zijn we meer geliefd door Jezus dan we voor mogelijk hadden gehouden. Deze relatie is de enige die ons werkelijk kan doen veranderen. Liefde zonder waarheid is enkel sentiment. Het ondersteunt en bevestigt maar het houdt ons in een staat van ontkenning over onze gebreken. Gods liefde door Christus getuigt van een radicale waarheid over wie we zijn en toch wijdt die waarheid zich onvoorwaardelijk aan ons toe. Deze overtuiging en belijdenis helpt ons om Gods genade vast te grijpen. 

Door de moeilijke tijden binnen een huwelijk zullen we meer gaan ervaren van Gods veranderende liefde. In een goed huwelijk zullen we deze liefde ook op een intermenselijk niveau gaan ervaren.