In een interview met Hour of Power blikt Wilfred terug op zijn jeugd in een Moluks gezin. Zijn ouders droegen de trauma's van de oorlog en de geschiedenis van de Molukkers in Indonesië met zich mee. Ook de teleurstelling over beloften van de Nederlandse overheid speelde een rol.

“Het was een verbitterd gezin”, vertelt hij. “Ik hoorde de verhalen van mijn ouders en mijn omgeving, over wat er allemaal aan ons volk was beloofd.” Hoewel hij als kind naar de kerk ging, betekende het geloof weinig voor hem. “Het hoorde erbij om elke week naar de kerk te gaan. Maar het was vooral: je mag dit niet doen en je mag dat niet doen. Het kwam niet bij mij binnen.”

Ontwricht
Al op 14-jarige leeftijd raakte Wilfred verslaafd aan drugs en belandde hij in de criminaliteit. Hij hield zich bezig met drugshandel, heling, inbraken en ripdeals. Ook vertelt hij over geweld en een poging tot doodslag.

Zijn leven raakte steeds verder ontwricht. “Ik denk dat ik helemaal verloren was en geen hoop meer had. Ik wachtte op de dood. Ik wilde elke dag wel een einde maken aan mijn leven. Alles was zwart voor mijn ogen. Ik voelde me dood vanbinnen”.

Een arrestatie bracht hem uiteindelijk in een isoleercel. Hij was agressief, kampte met afkickverschijnselen en had kort daarvoor zijn vriendin verloren aan een hartstilstand. “Ik hoorde in die cel allerlei stemmen: het komt niet goed met jou, het is je einde.”

Toen klopte een gevangenismedewerker op zijn deur. Die vroeg of hij iets wilde lezen en gaf hem het boek Ik zal nooit meer huilen van Nicky Cruz. “Die nacht werd ik aangeraakt door vier woorden die in het boek stonden: ‘Ik hou van jou.’”

"Ik begon te huilen. Ik dacht: hoe kan iemand van mij houden terwijl ik zoveel verkeerde dingen heb gedaan? Hoe kan dat?” Wilfred ervoer het als een ontmoeting met God. “Hij veroordeelde me niet. Ik voelde me aangenomen door iemand die mij niet afwees.”

Nieuwe tegenslagen
Zijn bekering betekende niet dat alle problemen verdwenen. Na zijn vrijlating kwam Wilfred terecht in een christelijke woon- en leefgemeenschap. In 2009 ontmoette hij zijn vrouw Jennifer. Ze trouwden en kregen drie kinderen.

Maar er volgden nieuwe tegenslagen. Hij kreeg burn-outs, maakte auto-ongelukken en een motorongeluk mee en werd getroffen door de kinderopvangtoeslagenaffaire. “Ik had Jezus wel aangenomen als mijn Redder, maar wie was ik vanbinnen echt?”

Ook zijn huwelijk kende moeilijke perioden. Toch bleef hij vasthouden aan zijn geloof. “Eén ding wist ik: degene die mij had gered in die cel, is ook degene die mij door deze tijd heen kan dragen.” Hij moest leren zijn grenzen te bewaken. “Ik ging maar door. Er was geen rem meer. Ik moest leren om een rem te zetten en een grens aan te geven.”

Vergeving vragen aan slachtoffers
Een ander onderdeel van zijn nieuwe leven was het onder ogen zien van zijn criminele verleden. Wilfred zocht mensen op die hij eerder had benadeeld en vroeg hun om vergeving. Niet iedereen kon dat. “Er waren ook mensen die zeiden: ‘Nu nog niet. Ik heb er moeite mee.’”

Dat was pijnlijk, erkent hij. “Ik moest leren om met die afwijzing om te gaan. Mensen kunnen mij niet in één keer vergeven, ook al ben ik veranderd. Ik moet hun ook de ruimte geven.”

Van gevangene naar gevangenisevangelist
Tegenwoordig zet Wilfred zich via Stichting Mission Prison in voor gevangenen. Hij bezoekt gevangenissen in Nederland en Indonesië, waar hij zijn levensverhaal vertelt.

In 2016 reisde hij voor het eerst naar Indonesië. Daar kreeg hij naar eigen zeggen de gelegenheid zijn getuigenis te delen met gevangenen. Zijn verhaal bereikte uiteindelijk een hoge islamitische gevangenisfunctionaris. “Hij zei tegen mij: ‘Jij bent een voorbeeld voor al onze gevangenen hier in Indonesië.’ Daarna vroeg hij of ik voor hem wilde bidden. Toen wist ik: hiervoor ben ik geroepen.”

“Ik toon eerst interesse en bouw een vertrouwensband op. Pas daarna vertel ik over mijn geloof. Dan zeg ik: weet je, er is hoop voor jou. Er is redding voor jou. Dat had ik vroeger ook nodig. Kijk wat God in mijn leven heeft gedaan. Dat kan Hij ook in jouw leven doen.”

Zijn ervaringen beschrijft hij ook in zijn boek Gekend – Voorbij de stemmen die je vormen. De belangrijkste boodschap? Dat iemands verleden niet zijn volledige identiteit bepaalt. “Je moet weten wie je bent. Je daden en je fouten bepalen niet wie je bent. Het gaat erom wie jou heeft geroepen. En dat is Jezus.”

Aan mensen die zich door hun verleden afgeschreven voelen, wil hij iets meegeven. “God kijkt niet naar jouw fouten of naar de dingen die je verkeerd hebt gedaan. Hij kijkt naar de persoon in jou. Hij ziet iets moois in jou. Je bent geliefd, gekend en gezien. Dat mag jij weten.”