Ondanks haar jonge leeftijd twijfelt ze niet aan de waarde van haar geloof. "Iedereen heeft wel fases waarin je God minder ervaart, of dat je het geloof meer met je verstand moet doen dan met je gevoel", zegt Júlia. "Maar mijn geloof staat op een stevige fundering. Ik zou het nu een acht geven."

Die overtuiging draagt ze met zich mee in haar rol als Jonge Theoloog des Vaderlands. "Het is echt een avontuur. Ik word gevraagd om door het land heen te reizen, in de media mijn kennis te delen of soms gewoon een christelijke term uit te leggen aan niet-christelijke journalisten. Dat vind ik ontzettend leuk."

Hoop voor generatie Z
Zelf behoort ze tot generatie Z, en juist die verbinding ervaart ze als roeping. "Het heeft me altijd getrokken om mijn generatiegenoten beter te begrijpen en te kijken hoe de kerk kan aansluiten bij hun behoeftes. Soms zitten kerken zo vast in wat zij willen, dat ze minder goed kijken naar wat jongeren nodig hebben."

Volgens haar zijn veel jongeren ‘blanco’ als het gaat om geloof. "Ik moest laatst nog iemand uitleggen waarom we eigenlijk hemelvaart en pinksteren vieren. Veel jongeren zijn niet christelijk opgevoed. Hun opa en oma misschien nog wel, maar zijzelf niet. Toch biedt dat juist mogelijkheden."

Ze ziet voorzichtig nieuwe openheid. "Uit onderzoeken blijkt een lichte stijging van jongeren die wél weer interesse hebben in geloof. Ik word daar blij en hoopvol van. Op sociale media zie je steeds meer christelijke influencers die open zijn over hun geloof. Dat maakt het laagdrempelig voor jongeren om iets van Jezus te ontdekken."

Richting in een wereld vol druk
Dat is nodig, want veel jongeren worstelen met hun identiteit en mentale gezondheid. "Generatie Z staat er slecht voor vergeleken met andere generaties", vertelt Júlia. "Sociale media vergroten alles. Je ziet perfecte lichamen en successen, en denkt: wat ben ik voor een ellendig hoopje? Dat geeft veel prestatiedruk. Richting is dan belangrijk. Als je richting hebt, vallen randzaken weg. En als die richting Jezus is, dan zit je helemaal goed."

Kunst als geloofstaal
Naast theologie speelt kunst een grote rol in Júlia’s leven. "Ik geloof dat kunst soms verder reikt dan woorden. Je hoeft niet direct de Bijbel in te duiken om toch iets van Jezus te ontdekken."

Haar eigen schilderij was het begin van haar campagne als Jonge Theoloog des Vaderlands. "Ik schilderde mijn godsbeeld. God heb ik weergegeven als het grote figuur rechts, ikzelf als het kleine figuur links in Zijn armen. Buiten Hem ben ik stof, maar in Zijn armen krijg ik vorm. Het donkerblauw staat voor wat ik van God ken, het lichtblauw voor wat ik nog niet ken. Maar ik word wel omsloten in Zijn armen."

Met jongeren werkt ze nu aan een reizende expositie. "We staan eerst stil bij hun levensverhaal: waar kom je vandaan, welke keuzes heb je gemaakt? Dan koppel ik dat aan een bijbelverhaal, bijvoorbeeld Stefanus of Johannes de Doper. Vervolgens maken ze daar een schilderij van. De kunstwerken reizen straks langs hogescholen en universiteiten, met het verhaal van de jongeren erbij. Ik hoop dat mensen nieuwsgierig worden naar die Jezus waarover zoveel wordt geschilderd."

Inspiratie uit de Bijbel
Als ze één bijbelse figuur zou mogen uitnodigen voor een gesprek met generatie Z, noemt ze Stefanus en Johannes de Doper. "Stefanus getuigde van zijn geloof, en gaf er zelfs zijn leven voor. Mijn generatie maakt zich vaak druk om wat anderen van ons denken. Zo iemand die zich daar niets van aantrok en vol voor Jezus ging, is inspirerend. En Johannes de Doper durfde echt tegen de stroom in te gaan. Ook dat bewonder ik."

Ze lacht als ze zich voorstelt wat Johannes vandaag zou zeggen. "Hij zou zich verbazen over waar we ons druk om maken. Misschien zou hij zeggen: 'Wat doen ze allemaal met hun mobieltje? Jezus is al gekomen, hou je daarmee bezig!'"

De grote vragen
Jongeren zitten vol vragen, ook over geloof. "De kernvraag blijft: waarom ben ik hier, wat is mijn doel? Veel jongeren worstelen met mentale uitdagingen. Ze zien al het lijden in de wereld en vragen zich af: waarom laat God dat toe? Waarom oorlogen in Oekraïne of Gaza? Waarom sterft iemand die je lief is?"

Júlia kiest ervoor om eerst te luisteren. "Ik ben nieuwsgierig naar wat die oorlog of dat overlijden met iemand doet. Vaak is de vraag zelf een verdedigingsmechanisme. Ik heb niet op alles een antwoord. Maar ik stel ook graag de tegenvraag: waarom is er zoveel goeds in de wereld? Familie bijvoorbeeld, dat is iets heel kostbaars."

Opgegroeid met pleegzorg
Haar eigen familie heeft haar sterk gevormd. "Mijn ouders namen al pleegkinderen in huis toen ik vier was, en doen dat nog steeds. Als kind zag ik ze gewoon als mijn broertjes en zusjes. Pas later besefte ik wat ze hadden meegemaakt, en moest ik daar ook om rouwen."

Ze noemt één terugkerende ervaring die haar raakte. "Elke moeder houdt van haar kind, maar soms kan ze toch niet voor hem zorgen. Dat is heel verdrietig om mee te maken."

Toch ziet ze ook de kracht van samenleven. "Het kan moeilijk zijn als pleegbroers of -zussen de liefde niet terug kunnen geven die jij geeft. Maar door simpelweg samen te eten, te lachen of te huilen kun je al veel betekenen, ook al neem je hun trauma niet weg."

Droom voor de kerk
Uiteindelijk droomt Júlia van een kerk die naar buiten treedt. "Ik hoop dat veel mensen ontdekken wie Jezus is en dat kerken blijven luisteren naar wie ze nog niet kennen, in plaats van alleen naar wie er al binnen is. Ik hoop dat we alle creatieve middelen gebruiken die de wereld ons geeft: social media, kunst, muziek. Er zijn zoveel manieren om het evangelie te verkondigen."

Hoe ze herinnerd wil worden? Júlia denkt even na. "Ik hoop dat mensen zich door mij gezien hebben geweten. Dat ik iemand was die hen liefhad. De rest mogen ze vergeten."

Bekijk hieronder het interview met Júlia Herku terug in Hour of Power.