Bij haar geboorte was haar overleving een dubbeltje op zijn kant. "Mijn harttonen waren heel slecht en er was geen tijd meer voor een spoedkeizersnede of vacuümpomp. Ik ben er echt uitgedrukt", vertelt Anjana. Het was een wonder dat ze het overleefde. Haar ouders gaven haar de naam Anastasia, wat ‘wederopstanding’ betekent.

Haar jeugd was zwaar. "Ik heb veel meegemaakt op jonge leeftijd", zegt ze. Haar rode haren lieten haar twijfelen of ze wel echt bij haar familie hoorde. Maar dat was slechts een klein deel van haar worsteling. "Op jonge leeftijd werd ik misbruikt. Dat heeft heel lang geduurd. Mijn vader had vermoedens en stelde vragen, maar ik was nog zo klein dat ik niet kon uitleggen wat er gebeurde." Het gevoel van eenzaamheid en verwarring groeide.

Dubbele longontsteking
Op zevenjarige leeftijd werd ze ernstig ziek. "Ik had een dubbele longontsteking en verloor een kwart van mijn lichaamsgewicht. Daarna was mijn fragiele lijfje mijn veiligheid. Ik durfde niet meer aan te komen." Anorexia kreeg een stevige greep op haar leven. Haar ouders brachten haar naar een kliniek, maar hulp vinden bleek een lange en moeizame weg. "Ik was al zo jong getraumatiseerd. Ik had het vertrouwen in mensen verloren. Ze wilden me helpen, maar ik durfde ze niet toe te laten."

Ondanks haar strijd bleef God dichtbij. "Ik wist: mijn lichaam is een tempel van de Heilige Geest, en ik maak het kapot. Dat gaf me schuldgevoel. Tegelijkertijd wist ik ook dat ik er niet bewust voor koos. Ik wilde dit niet, maar wist niet hoe ik eruit moest komen." Ze bad om een wonder. "Ik vroeg God om hulp." Haar ouders probeerden haar te bereiken, maar haar vader zei later: "Het drong niet tot je door hoe slecht het met je ging."

Dat veranderde op een onverwacht moment. "Ik stond in de supermarkt met een groepsgenoot uit de kliniek. We moesten een tussendoortje uitzoeken, maar ik kon niet kiezen. Toen besefte ik: ik dacht dat ik dit kon stoppen, maar ik kan het niet. Als ik nu naar huis ga, dan is er niks meer. Dan ga ik dood."

Hulphond
Op dat moment zag ze een meneer in een rolstoel met een hulphond. "Mijn oog werd er direct naartoe getrokken. Ik besefte: dit kan mij helpen. Ik had een hulphond nodig voor anorexia." Niet lang daarna kwam Luca, haar eerste hulphond, in haar leven. "Het veranderde alles. Als ik me verstopte op mijn kamer, duwde Luca de deur open en kwam hij bij me liggen. Hij voelde feilloos aan hoe ik me voelde, zonder oordeel."

De verantwoordelijkheid voor haar hond bracht een verandering teweeg. "Als ik niet voor mezelf zorgde, kon ik ook niet voor Luca zorgen. Op een dag was ik in het bos met hem en merkte ik dat ik te zwak was om verder te lopen. Het werd zwart voor mijn ogen. Toen wist ik: dit kan zo niet langer."

Mission Puppy
Die ervaring werd de basis voor Mission Puppy, haar stichting waarmee ze jongeren helpt die vastzitten in hun pijn. "Inmiddels bestaan we al ruim twaalf jaar en hebben we veel jongeren geholpen. Jongeren die totaal vastzaten, maar nu weer naar school gaan of werken. Ik wil dit uitbreiden, zodat we wereldwijd nog meer mensen kunnen helpen."

Haar geloof gaf haar richting. "Ook als je jezelf niet meer de moeite waard vindt, jouw leven heeft een doel. Ik geloof dat God geen fouten maakt. Iedereen heeft een talent en kan een verschil maken. Ook als je het niet voor jezelf kunt, bedenk wat je voor een ander kunt doen." Haar favoriete Bijbeltekst? "Wees sterk en moedig" (Jozua 1:9). Soms was ze te ziek om naar de kerk te gaan. "Dan keek ik naar Hour of Power. Dat was inspirerend en krachtig. Het heeft me heel erg geholpen."

Luister hieronder het interview met Anjana Gort terug in Hour of Power.