Refoweb-vragensteller sprak met niemand over lesbische gevoelens: wat nu?
'Ik ben een vrouw van begin 20 jaar en ik loop al een lange tijd met een bepaalde zaak, waar ik het de afgelopen tijd toch erg moeilijk mee heb gekregen. Sinds mijn 18e ongeveer loop ik ermee rond dat ik misschien homoseksueel zou kunnen zijn. Tot nu toe heb ik er nog nooit met iemand over gepraat. Ik heb wel de behoefte dat bepaalde mensen het weten, zoals mijn ouders, broertjes/zusjes en vriendinnen bijvoorbeeld. Mijn beste vriendin gaat trouwen en heeft het nu druk. Misschien overval ik haar ermee en dat wil ik niet. Heeft u misschien advies voor mij hoe ik dit het beste kan aanpakken?', aldus een vragensteller via Refoweb.nl.
Lees ook
Stoffer verdedigt ingreep SGP bij regenboogvlag: "Dan maak ik het maximaal politiek"
'Je schrijft dat je “nooit de echte liefde zult ervaren en dat je “je hele leven tegen je gevoelens zal moeten strijden”', stelt Herman van Wijngaarden, medeoprichter van stichting Hart van Homo’s. 'Ik snap heel goed dat je er zo naar kijkt. Toch wil dat niet zeggen dat je nooit (de) echte liefde zult ervaren. Iemand zei: liefde heeft meerdere gezichten. Liefde heeft het gezicht van het huwelijk, maar bijvoorbeeld ook dat van de vriendschap. Met andere woorden: er zijn meerdere manieren om echte liefde te ervaren.
Ik wil je pijn niet kleiner voordoen dan hij is, maar het huwelijk is echt niet ‘zaligmakend’. Volgens Paulus is het ongetrouwd zijn - om hetzelfde woord nog een keer te gebruiken - zelfs méér zaligmakend (1 Korinthe 7). Het kan je helpen om de echte (!) ‘echte liefde’ beter te leren kennen: de liefde van en voor God. Is dat een doekje voor het bloeden? Een afleidingsmanoeuvre? Zo kan het overkomen, maar door het geloof kunnen we het echt anders leren zien en ervaren. Als kerk zouden we méér moeten geloven in de waarde van het ongetrouwd zijn. Laten we alsjeblieft niet denken dat zonder huwelijk de echte liefde aan ons voorbij gaat.
Als christenhomo die ervoor kiest om single te blijven, heb je het sowieso al moeilijk. Het wordt dan alleen maar nóg moeilijker als je dat angstvallig moet verbergen. Je hebt het juist nodig om over je gevoelens en de vragen die deze oproepen met anderen te kunnen praten. Daar hoort ook die vriendin bij die soms verliefde gevoelens bij je oproept. Haar ontlopen heeft inderdaad geen zin. De kans is groot dat dat alleen maar méér spanning bij je oproept. Erover praten is natuurlijk erg spannend, maar je zou de eerste niet zijn die daardoor ervaart dat de verliefdheid als vanzelf verdwijnt.
Ook aan je ouders en broertjes en zusjes zou ik het vertellen. Bedenk daarbij: een ‘goed’ moment daarvoor komt nooit. Het zal altijd erg ongemakkelijk voelen en er zal altijd een reden zijn om het op dit moment juist níet te doen. Daar moet je het dus niet van laten afhangen', aldus Van Wijngaarden.
Deel dit artikel
Praatmee