“Ik hoor wel eens van mensen die zo’n pijn hebben, dat ze zeiden: ‘Ik kon het niet harden.’ Of, heel ingrijpend, het verlies van een dierbare: je man, vrouw of kind. Dat zijn natuurlijk geen problemen meer hé, dat zijn slagen die je vellen, lasten die benauwen. Je vreugd verschrompeld en je leven wordt geknakt als een rietstengel. Je ziel buigt zich neer, zoals de psalmist dat zegt. Je weet gewoon niet waar je het zoeken moet. Wat zegt u? Weet je niet meer waar je het zoeken moet? Wees voorzichtig. Zeg dat niet te gauw. 

Kijk, als ongelovigen, ik bedoel onkerkelijken, dat nou zeggen die vaak van toeten noch blazen weten. Maar wij kerkmensen kunnen toch beter weten? Wees eerlijk. U zegt: ‘Dominee, ik weet het wel hoor. Maar wat ik weet met mijn hersens, dat zit nog niet in mijn hart. En als je dat dan niet voelt in je hart, dan houdt dat toch op?’ Nee, dan houdt het niet op. Weet je waarom niet? Omdat het bij God niet ophoudt, daarom. 

Bij ons kan het allemaal over en uit zijn, maar dat is het bij God niet. Juist dan houdt het niet op bij God. Hoe begonnen we de dienst ook alweer? Als we nou eens volstaan hadden met te zeggen: ‘Goedemorgen allemaal, fijn dat we bij elkaar zijn.’ Als dat nou eens alles was, maar dat was niet alles. We begonnen met: ‘Onze hulp is in de Naam van de Heere Die de hemel en de aarde geschapen heeft.’ Die God. Daarin is onze hulp. Die trouw blijft. ‘Die Zijn trouw bewaart tot in eeuwigheid en nooit laat varen de werken van Zijn handen.’ Dat betekent: als wij geen raad meer weten, dan weet Hij het wel. Als alles ons bij de handen afbreekt, dan blijven Zijn handen machtig en getrouw.”

Bekijk in onderstaande video het bewuste preekfragment van prof. dr. A. de Reuver terug. De beelden zijn afkomstig van het YouTube-kanaal Evangelie Herauten. Op dagelijkse basis plaatst dit kanaal preekfragmenten van reformatorische dominees uit verschillende kerkverbanden.